{"id":6644,"date":"2007-12-09T22:23:48","date_gmt":"2007-12-09T22:23:48","guid":{"rendered":"http:\/\/heinesen.info\/wp\/?p=6644"},"modified":"2022-05-27T10:53:59","modified_gmt":"2022-05-27T09:53:59","slug":"vakurleiki-veruleikans","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/heinesen.info\/wp\/blog\/2007\/12\/09\/vakurleiki-veruleikans\/","title":{"rendered":"Vakurleiki veruleikans"},"content":{"rendered":"
\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\"Fb-Button\"\n\t\t\t\t\t<\/a>\n\t\t\t\t<\/div>
<\/fb:like><\/div>
<\/div><\/div>

\"Heilaspuni\"<\/a>Ta\u00f0 er so einfalt. Ta\u00f0 tykist fyri m\u00e6r, sum l\u00edv m\u00edtt hevur alt veri\u00f0 ein spakulig veking \u00far eini dreymaver\u00f0 til veruleikan. \u00cd n\u00f3gv \u00e1r \u00edmynda\u00f0i eg m\u00e6r, at ta\u00f0, sum var til \u00ed heilanum \u00e1 m\u00e6r, var sj\u00e1lvur veruleikin. Ta\u00f0 var ikki ney\u00f0turviliga \u00f3satt, sum eg hugsa\u00f0i, men ta\u00f0 endurspegla\u00f0i ikki veruleikan, akkur\u00e1t sum hann er \u2013 bara m\u00edna \u00edmynd av veruleikanum. Kanska t\u00f8rva\u00f0i m\u00e6r at tr\u00fagva hesi \u00edmynd fyri at skapa eina kenslu av samleika, vir\u00f0um og v\u00f3n \u2013 v\u00f3n um eydnu og eina lj\u00f3sa framt\u00ed\u00f0. Uttan okkurt at tr\u00fagva upp\u00e1 tyktist l\u00edvi\u00f0 meiningsleyst, har\u00f0rrent og v\u00f3nleyst. Hvat eru vit uttan? Eru vit ikki t\u00e1 uttan v\u00f3n? helt eg. Men vi\u00f0 t\u00ed\u00f0ini varna\u00f0ist eg, at eg f\u00f3r skeiv. At hava hugflog er gott og ofta ney\u00f0ugt, men t\u00e1 \u00edmyndanin \u00ed heilanum ver\u00f0ur mistikin fyri veruleika, og ein livir meira \u00ed heilanum enn \u00ed kroppinum, er t\u00ed\u00f0 at ste\u00f0ga \u00e1 og merkja eftir, hvat veruliga er veruligt.<\/strong><\/p>\n

Eg skilti ikki, at ta\u00f0, sum eg hugsa\u00f0i og droymdi um, kundi gerast ein for\u00f0ing fyri eydnu. Eg var so hugsavna\u00f0 um at droyma um eina a\u00f0ra st\u00f8\u00f0u, enn ta eg var \u00ed her og n\u00fa, og at vera ein onnur ella okkurt anna\u00f0, enn eg var, at l\u00edvi\u00f0 hj\u00e1 m\u00e6r tyktist \u00f8giliga ke\u00f0iligt og \u00f3n\u00f8ktandi, samanbori\u00f0 vi\u00f0 ta\u00f0 l\u00edvi\u00f0, sum eg droymdi um at liva. M\u00e6r d\u00e1mdi als ikki m\u00edtt l\u00edv og gj\u00f8rdist hugtung, t\u00ed eg ikki livdi m\u00edn dreym. Og j\u00fa minni n\u00f8ktandi eg kendi l\u00edv m\u00edtt at vera, j\u00fa meira helt eg fast um m\u00edn dreym \u2013 og j\u00fa fastari eg helt um m\u00edn dreym, j\u00fa meira \u00f3n\u00f8gd gj\u00f8rdist eg vi\u00f0 m\u00edtt veruliga l\u00edv og vi\u00f0 meg sj\u00e1lva.<\/p>\n

Eg hugsa\u00f0i, at eg kanska kundi renna fr\u00e1 l\u00edvsins ringu sannroyndum og viga upp \u00edm\u00f3ti teimum vi\u00f0 at fylla meg vi\u00f0 enn fleiri dreymum um eydnu og tr\u00e1an eftir einum fullkomnum parlag, eini fyrimyndarligari familju, eini gl\u00e6siligari yrkislei\u00f0 osfr. – og so royna at n\u00e1a hesum m\u00e1lum. Eg helt ikki, at ta\u00f0 bar til at liva uttan allar hesar s\u00f8gurnar, eg sj\u00e1lv skapti um, hvat eg helt \u00e1tti at vera m\u00edn veruleiki. Eg hev\u00f0i bygt allan m\u00edn samleika \u00e1 hesar s\u00f8gurnar. Eg bygdi upp ein heilan struktur fyri alt m\u00edtt l\u00edv, t\u00ed eg helt at hesin karmur gav l\u00edvinum meining, me\u00f0an eg \u00ed veruleikanum bara bygdi m\u00e6r sj\u00e1lvari eitt fongsul. Men eg varna\u00f0ist ikki, at ta\u00f0 var ta\u00f0, ta\u00f0 var.<\/p>\n

Ta\u00f0 er helst t\u00ed, at ta\u00f0 er so torf\u00f8rt at vir\u00f0ismeta n\u00faverandi l\u00f8tuna og at halda uppat vi\u00f0 at halda fast \u00ed s\u00ednum dreymum, sum taka okkum burtur fr\u00e1 l\u00f8tuni her og n\u00fa. So mong menniskju br\u00faka \u00e1r eftir \u00e1r av teirra d\u00fdrabara l\u00edvi til at royna at gera j\u00fast ta\u00f0: at str\u00ed\u00f0ast og strevast m\u00f3ti t\u00ed veruleika, sum er beint fyri hond, t\u00ed tey ikki halda hann umbo\u00f0ar n\u00f3g v\u00e6l ta\u00f0 ideali\u00f0, tey hava um seg sj\u00e1lvi. Tey halda, at einasti m\u00e1tin at f\u00e1a dreymarnar at ganga \u00fat er j\u00fast at str\u00ed\u00f0a seg \u00far aktuella veruleikanum. Eg veit, at eg gj\u00f8rdi. Men \u00e1 henda h\u00e1tt koma vit aloftast ikki n\u00e6rhendis eydnuni, vit tr\u00e1a eftir.<\/p>\n

Fyri stuttum gj\u00f8rdist greitt fyri m\u00e6r, at ta\u00f0 einasta hetta str\u00ed\u00f0i\u00f0 ger vi\u00f0 meg, er bara at gera meg meira \u00f3eydnusama \u00f3g \u00f3n\u00f8gda, t\u00ed m\u00edtt l\u00edv er \u2013 og ver\u00f0ur ongant\u00ed\u00f0 \u2013 alt ta\u00f0, sum eg droymdi um. Ta\u00f0 er ongant\u00ed\u00f0 fullkomi\u00f0 \u00ed \u00f8llum lutum. Serliga ikki um eg br\u00faki m\u00ednar dreymar um eitt l\u00fdtaleyst l\u00edv sum m\u00e1listokk. V\u00f3nbrot er einasta \u00farsliti\u00f0, sum kemur burtur \u00far t\u00ed, t\u00ed str\u00ed\u00f0i\u00f0 er tapt frammanundan. T\u00e1 t\u00fa roynir at f\u00e1a t\u00ednar dreymar at ganga \u00fat vi\u00f0 at royna at f\u00e1a tamarhald \u00e1 umst\u00f8\u00f0unum og \u00f8\u00f0rum f\u00f3lkum fyri at f\u00e1a alt til at passa inn \u00ed \u00edmyndina, t\u00fa hevur \u00ed t\u00ednum h\u00f8vdi av einum meira fullkomnum l\u00edvi, fert t\u00fa bara at m\u00f8ta m\u00f3tst\u00f8\u00f0u alla t\u00ed\u00f0ina, og ta\u00f0 sl\u00edtur teg sundur.<\/p>\n

\u00cd seinastuni havi eg uppliva\u00f0, at um eg gevist vi\u00f0 at royna at hava tamarhald og bara lati tingini vera, sum tey eru, og loyvi m\u00e6r sj\u00e1lvari at vakna til veruleikan \u00edsta\u00f0in, kann veruleikin kanska tykjast lj\u00f3tur, har\u00f0rendur og grummur \u00ed l\u00f8tum, men hann er eisini n\u00f3gv sterkari enn tr\u00fagv, dreymar og heilaspuni nakrant\u00ed\u00f0 kunnu ver\u00f0a. Veruleikin kann \u2013 um eg tori at taka hann til m\u00edn og hyggja hann beint \u00ed eyguni og vi\u00f0urkenna hann, sum hann er \u2013 gera meg meira sprelllivandi enn nakar dreymur ella heilaspuni nakrant\u00ed\u00f0 kunnu gera fyri meg.<\/p>\n

At vi\u00f0urkenna ta\u00f0, sum er, merkir ikki, at eg missi naka\u00f0 vi\u00f0 ta\u00f0. Tv\u00f8rtur\u00edm\u00f3ti. T\u00e1 eg sleppi m\u00edni tr\u00fagv, dreymum og v\u00e6ntanum og ikki br\u00faki alla m\u00edna orku upp\u00e1 at royna at r\u00e6tta upp\u00e1 ella st\u00fdra tingum og f\u00f3lkum kring meg \u00e1v\u00edsar vegir, sum eg haldi passa m\u00e6r og m\u00edni tr\u00fagv best, gerist eg varug vi\u00f0, hvussu str\u00e6vi\u00f0 ta\u00f0 er allat\u00ed\u00f0ina at royna at hava tamarhald \u00e1 \u00f8llum. \u00cd t\u00ed l\u00f8tu eg lati ta\u00f0 fara, vi\u00f0kast tilviti\u00f0 hj\u00e1 m\u00e6r \u00f8giligt. \u00cd somu l\u00f8tu eg sleppi tamarhaldinum ver\u00f0ur m\u00edtt uppmerksemi knappliga vent \u2013 ikki m\u00f3ti fort\u00ed\u00f0ini ella framt\u00ed\u00f0ini, ikki m\u00f3ti hvat er r\u00e6tt ella skeivt sbrt. m\u00ednum egnu tr\u00fagv og s\u00f8gum \u00ed h\u00f8vdinum \u00e1 m\u00e6r, men m\u00f3tvegis t\u00ed, sum er her og n\u00fa. M\u00f3ti t\u00ed, sum veruliga hendir \u00ed hesi l\u00f8tuni. Og eg s\u00edggi alt n\u00f3gv t\u00fd\u00f0iligari. Eg merki n\u00f3gv t\u00fd\u00f0iligari m\u00ednar kringumst\u00f8\u00f0ur, menniskju, ting, n\u00e1tt\u00faruna. Og ta\u00f0 fyllir meg vi\u00f0 undran og takksemi.<\/p>\n

Ta\u00f0 er so l\u00e1turliga einfalt og l\u00edti\u00f0 fl\u00f8kjasligt, men hetta er ta\u00f0 kraftamiklasta innliti\u00f0, eg nakrant\u00ed\u00f0 havi uppliva\u00f0. Endiliga varna\u00f0ist eg, at her og n\u00fa er alt ta\u00f0, sum er. Og ta\u00f0 er meira enn n\u00f3g miki\u00f0. N\u00f3gv meira enn eg nakrant\u00ed\u00f0 kundi droymt um.<\/p>\n

Ta\u00f0, sum eg uttan iva havi hugsa\u00f0 \u00e1\u00f0ur, men sum eg ongant\u00ed\u00f0 veruliga havi fata\u00f0, var hetta: Ta\u00f0 gj\u00f8rdist r\u00e6tt og sl\u00e6tt heilt greitt fyri m\u00e6r, at fort\u00ed\u00f0in og framt\u00ed\u00f0in eru ikki til her og n\u00fa – bara til \u00ed m\u00ednum heila. \u00d8ll minnini hj\u00e1 m\u00e6r um, hvat hendi einafer\u00f0 og m\u00ednar \u00edmyndir av, hvat eigur at henda seinni, og hvat \u00f8ll \u00e1ttu ella ikki \u00e1ttu at gj\u00f8rt, eru \u00ed veruleikanum bara st\u00farandi tankar og s\u00f8gur, eg havi \u00ed m\u00ednum h\u00f8vdi, sum taka meg burtur fr\u00e1 at vera fult tilvitandi og til sta\u00f0ar beint her og n\u00fa. Hv\u00f8rja fer\u00f0 eg royni at \u00fatgreina eina st\u00f8\u00f0u, at gera meg kl\u00f3ka upp\u00e1 hana, finna ors\u00f8kir og gera ni\u00f0urst\u00f8\u00f0ur um hana, oftast bara fyri at f\u00e1a st\u00f8\u00f0una til at passa til m\u00edna s\u00f8gu \u00ed h\u00f8vdinum, skapi eg bara fjarst\u00f8\u00f0u. Eg taki meg sj\u00e1lva burtur fr\u00e1 st\u00f8\u00f0uni, \u00fat \u00far veruleikanum.<\/p>\n

Hesir tankar – ella tr\u00fagv \u00e1 s\u00f8gurnar, eg havi \u00ed heilanum, hava eisini leingi fylt meg vi\u00f0 \u00f8llum m\u00f8guligum kenslum av \u00f3r\u00f3gv og st\u00faran fyri, um eg n\u00fa megni at liva upp til alt ta\u00f0, eg droymi um. Og t\u00e1pulig sum eg eri, havi eg roynt at viga upp m\u00f3t hesum vi\u00f0 bara at hugsa enn fleiri st\u00farandi tankar, har eg havi roynt at \u00fatgreina, finna umberingar og gera meg kl\u00f3ka upp\u00e1, hv\u00ed eg havi allar hesa st\u00farandi tankarnar og kenslurnar, t\u00ed ta\u00f0 var \u00e1 henda h\u00e1tt, eg helt, eg kundi skilja meg sj\u00e1lva og finna m\u00edn sanna samleika. Men hendan gongdin sendi meg bara beint inn \u00ed ein \u00f3ndan snyril, sum \u00ed s\u00ed\u00f0sta enda gj\u00f8rdi meg so \u00f3metaliga m\u00f3\u00f0a av m\u00e6r sj\u00e1lvari, av m\u00ednum l\u00edvi og av m\u00ednum kringumst\u00f8\u00f0um, og gav m\u00e6r veruligt tunglyndi, t\u00ed eg ongant\u00ed\u00f0 fata\u00f0i, at ta\u00f0, sum hendi innan \u00ed m\u00ednum heila, r\u00e6tt og sl\u00e6tt ikki er veruligt. Ta\u00f0 eru bara tankar. Men eg tr\u00fa\u00f0i teimum. Og ta\u00f0 var t\u00ed, teir h\u00f8vdu sovor\u00f0i\u00f0 vald \u00e1 m\u00e6r.<\/p>\n

T\u00edbetur fer veruleikin alt\u00ed\u00f0 at banka \u00e1 hur\u00f0 m\u00edna fyri at minna meg \u00e1, at hann er til, t\u00e1 eg eri \u00e1 skeivari lei\u00f0. Og veruleikin vinnur alt\u00ed\u00f0 \u00ed s\u00ed\u00f0sta enda. L\u00edka miki\u00f0 hvat vit gera, so doyggja vit einafer\u00f0 onkursvegna kortini. Eg royndi at sleppa m\u00e6r undan at s\u00edggja henda veruleika og so n\u00f3gvar a\u00f0rar \u00f3d\u00e1mligar veruleikar, eg ikki br\u00fdggja\u00f0i meg um at standa andlit til andlits vi\u00f0. Var eg veruliga noydd at vi\u00f0urkenna veruleikan? Men hvat um m\u00e6r ikki d\u00e1mdi ta\u00f0, eg upplivdi? M\u00e6r var ikki greitt, at eg hev\u00f0i als einki val anna\u00f0 enn at vi\u00f0urkenna veruleikan.<\/p>\n

T\u00e1 eg \u00e1sanna\u00f0i hetta, gj\u00f8rdist eg v\u00f3nbrotin og tunglynt \u2013 \u00ed fyrstani. Men ta\u00f0 var l\u00edka til eg ansa\u00f0i, at ta\u00f0 einasta \u2013 og eg meini veruliga ta\u00f0 einasta, sum kann gera meg veruliga gla\u00f0a, er ikki at fl\u00fdggja undan t\u00ed ringa, sum hendir \u2013 ella kanska hendir, og royna at lata m\u00ednar sansir aftur fyri t\u00ed, men \u00edsta\u00f0in lata sansirnar upp so v\u00edtt og so breitt sum gj\u00f8rligt og vera tilsta\u00f0ar og fult medvitin beint her og n\u00fa.<\/p>\n

Eg sleppi ongant\u00ed\u00f0 undan \u2013 ella eg kann ongant\u00ed\u00f0 l\u00e6sa alt ta\u00f0 ringa \u00fati, sum \u00ed s\u00ed\u00f0sta enda fer at henda \u00ed l\u00edvinum hj\u00e1 \u00f8llum menniskjum. Ta\u00f0 valdi\u00f0 havi eg ikki. Eg kann ikki renna undan t\u00ed veruleikanum, at eg fari at uppliva at missa. Ta\u00f0 hendir. Og ta\u00f0 fer alt\u00ed\u00f0 at henda onkunt\u00ed\u00f0. Eg kann l\u00edka so v\u00e6l s\u00edggja ta\u00f0 \u00ed eyguni og f\u00e1a ta\u00f0 besta burtur\u00far. Ta\u00f0 er gj\u00f8rligt bara at lata ta\u00f0 vera, sum ta\u00f0 er. T\u00e1 eg loyvi m\u00e6r at uppliva veruleikan uttan filtur, ver\u00f0i eg sterkari av t\u00ed. Eg veit v\u00e6l, at ta\u00f0 er ein klisje, men hon er sonn: Ta\u00f0, sum ikki tekur l\u00edvi\u00f0 av t\u00e6r, ger teg sterkari. Men einans um t\u00fa loyvir t\u00ed, m\u00e1 eg l\u00edka leggja aftrat.<\/p>\n

Ta\u00f0 gj\u00f8rdi eg so: Loyvdi m\u00e6r bara at eyglei\u00f0a og f\u00f8la uttan tankar, heilt uttan at meta um og d\u00f8ma um ta\u00f0, eg upplivdi. Og knappliga varna\u00f0ist eg, at eg var givin vi\u00f0 at str\u00ed\u00f0ast. \u00cd somu l\u00f8tu eg valdi at sleppa \u00f8llum tonkunum, eg plagdi at hugsa fyri at verja meg m\u00f3ti einum h\u00f8r\u00f0um veruleika, var ta\u00f0 sum luftin f\u00f3r \u00far ball\u00f3nini. T\u00e1 eg helt uppat at hugsa um, hvussu ringt eg hev\u00f0i ta\u00f0, og bara lat kenslurnar fl\u00f3ta gj\u00f8gnum meg, f\u00f8ldist ta\u00f0 br\u00e1dliga ikki n\u00e6r til l\u00edka ringt. Eg t\u00f3k n\u00fa m\u00ednar dreymar og heilaspuna fyri ta\u00f0 ta\u00f0 er: bara dreymar og heilaspuni. Ta\u00f0 er bara tankar, sum eg byggi upp \u00ed m\u00ednum heila, og sum ofta bara gera ilt verri.<\/p>\n

Eg vi\u00f0urkendi veruleikan, sum hann er. Eg vi\u00f0urkendi, at eg kann ikki hava tamarhald kortini, so hv\u00ed royna? Og beinanvegin eg bara lat tingini vera, sum tey v\u00f3ru, slappa\u00f0i eg meira av og var ikki so bangin fyri veruleikanum longur. Eg upplivdi ta\u00f0 sum, at eg var leyslatin og var fr\u00e6ls. Eg kann gera ella vera ta\u00f0, eg vil, t\u00ed ta\u00f0 er alt\u00ed\u00f0 bara ein spurningur um val beint her og n\u00fa. Eg kann ikki broyta ta\u00f0, sum hendir vi\u00f0 m\u00e6r. Men eg kann broyta tann m\u00e1tan, eg hyggi at t\u00ed. \u201eTa\u00f0 er ongant\u00ed\u00f0 ov seint at f\u00e1a ein g\u00f3\u00f0an barnd\u00f3m\u201c, sum onkur seg\u00f0i vi\u00f0 meg einafer\u00f0. Hugsa bara um teir \u00f3endaligu m\u00f8guleikar, sum liggja \u00ed hesi sannroynd.<\/p>\n

T\u00e1 eg n\u00e1ddi so langt \u00ed m\u00edni sannkenning, v\u00edsti m\u00edtt l\u00edv seg knappliga at vera ein veruliga undurfull uppliving. Ta\u00f0 er sj\u00e1lvandi p\u00ednufult enn til t\u00ed\u00f0ir, men sj\u00e1lvt p\u00edna kann upplivast sum eitt av l\u00edvsins undrum. Hvat fyri p\u00ednu vil eg heldur hava? Vil eg heldur hava ta\u00f0 ke\u00f0iligu p\u00ednuna, sum kemur av vi\u00f0varandi hugtyngjandi v\u00f3nbrotum og \u00f3n\u00f8gdsemi, t\u00ed l\u00edv m\u00edtt aldrin ver\u00f0ur heilt, sum eg droymdi um? Ella vil eg heldur bara liva og lata liva \u2013 vi\u00f0urkenna at l\u00edvi\u00f0 hevur s\u00ednar upp- og ni\u00f0urt\u00farar, og inn \u00edmillum uppliva eina p\u00ednu, sum kann kennast sera sterk, t\u00e1 veruleikin av og \u00e1 sl\u00e6r hart ni\u00f0ur \u00e1 ein, men sum er yvirsta\u00f0in skj\u00f3tari, j\u00fa meira eg bara lati hana fl\u00f3ta \u00edgj\u00f8gnum meg?<\/p>\n

Ta\u00f0 er ikki heimsins undirgangur, so leingi eg eri her. Og t\u00edtt og knapt kann eg halda fram at kenna meg undursamt livandi og bara vera so takksom fyri, at eg eri til her \u00e1 hesi gongustj\u00f8rnuni, meira tilvitandi um ta\u00f0 enn nakrant\u00ed\u00f0 fyrr. Eg varna\u00f0ist, at um eg bara eri til sta\u00f0ar og vi\u00f0urkenni veruleikan, sum hann er beint her og n\u00fa, l\u00edkamiki\u00f0 um ta\u00f0 kennist gott ella ring, so ver\u00f0ur ta\u00f0 afturl\u00f8nt vi\u00f0 \u00f3endaligum fyrimunum. Fr\u00e6lsi er tann mest ey\u00f0ds\u00e6ddi. Megi er ein annar. Eg eri ein fr\u00e6ls s\u00e1l. Eg havi heimila\u00f0 m\u00e6r sj\u00e1lvari at liva m\u00edtt l\u00edv meira til fulnar enn nakrant\u00ed\u00f0 \u00e1\u00f0ur.<\/p>\n

Eg havi uppliva\u00f0, at eg eri vor\u00f0in n\u00f3gv meira tollynt og k\u00e6rleiksfull. Eg eri ikki so atfinningarsom, sum eg var \u00e1\u00f0ur, men n\u00f3gv meira vi\u00f0urkennandi. Eg merki n\u00f3gv meira jaliga orku fr\u00e1 \u00f8\u00f0rum n\u00fa. Eg plagdi at vera meira ella minni st\u00farin ella \u00f3ttafull alla t\u00ed\u00f0ina. N\u00fa upplivi eg hv\u00edld og r\u00f3 \u00ed sinninum mestu t\u00ed\u00f0ina. Eg f\u00f8li dj\u00fapari, sterkari, inniligari. Men eg \u00f3ttist ikki m\u00ednar egnu kenslur. Eg eri heldur ikki bangin longur fyri, hvat kann henda. Ta\u00f0 er ikki hent, t\u00ed ta\u00f0 er ikki beint n\u00fa. Og n\u00fa er ta\u00f0 einasta, sum finst. So hv\u00ed st\u00fara fyri at vera bangin fyri n\u00f8krum, sum ikki er til?<\/p>\n

Og eg upplivi b\u00e6\u00f0i eydnusamt einsemi, gle\u00f0i og n\u00e6rveru vi\u00f0 \u00f8\u00f0rum menniskjum \u00e1 ein h\u00e1tt, eg aldrin helt vera gj\u00f8rligan. Eg kenni meg ongant\u00ed\u00f0 veruliga einsama, h\u00f3ast eg eri einsam\u00f8ll mestu t\u00ed\u00f0ina. Og t\u00e1 eg eri saman vi\u00f0 \u00f8\u00f0rum, eri eg f\u00f8r fyri at hyggja tey \u00ed eyguni, me\u00f0an eg veit innast inni, at eg ongant\u00ed\u00f0 noy\u00f0ist at gera meg um, at eg ongant\u00ed\u00f0 noy\u00f0ist at vera \u00f3sikkur upp\u00e1 meg sj\u00e1lva ella onnur og sp\u00e6la sp\u00f8l fyri at passa inn, fyri at f\u00e1a tey at d\u00e1ma meg ella fyri at virka kul ella sum ein \u201dvinnari\u201d. Eg noy\u00f0ist ikki at sannf\u00f8ra nakran um naka\u00f0 \u2013 ikki so fr\u00e6tt sum meg sj\u00e1lva. T\u00ed eg kann kortini ongant\u00ed\u00f0 vera ta\u00f0, sum eg ikki eri, l\u00edkamiki\u00f0 hvat eg hugsi ella geri, og l\u00edkamiki\u00f0 hvat onnur f\u00f3lk hugsa ella gera. Eg kann bara taka ta\u00f0 r\u00f3ligt og vera ta\u00f0, sum eg eri \u00ed hesi l\u00f8tu.<\/p>\n

Og ta\u00f0 tykist sum eg gj\u00f8gnumsko\u00f0i onnur f\u00f3lk meira. Eg s\u00edggi, hvussu tey str\u00ed\u00f0ast sama str\u00ed\u00f0i\u00f0, sum eg str\u00edddist, og eg f\u00f8li teirra p\u00ednu. Men eg noy\u00f0ist ongant\u00ed\u00f0 aftur at tr\u00fagva teirra lygnum ella sj\u00e1lvssviki. Eg hyggi bara at teimum og loyvi m\u00e6r at merkja ta\u00f0, sum fer fram \u2013 uttan at d\u00f8ma um ta\u00f0 ella gera ni\u00f0urst\u00f8\u00f0ur um ta\u00f0. Eg lati m\u00ednar sansir upp, eri til sta\u00f0ar og bara upplivi st\u00f8\u00f0una, vit eru \u00ed, sum hon er, \u00edsta\u00f0in fyri at halda fast um m\u00edn heilaspuna og t\u00e6r s\u00f8gurnar, m\u00edn heili fortelur m\u00e6r um st\u00f8\u00f0una. Hetta ger meg f\u00f8ra fyri at fyrigeva \u00f8llum \u2013 ikki minst m\u00e6r sj\u00e1lvari \u2013 fyri bara at vera ta\u00f0, vit eru. Ja, eg ennt\u00e1 elski onnur fyri at vera j\u00fast ta\u00f0, tey eru \u2013 og ikki bara fyri at svara til m\u00edna \u00edmynd av teimum.<\/p>\n

Hetta kann eg gera n\u00fa, t\u00ed eg fati, at tey kenna seg akkur\u00e1t l\u00edka maktaleys, sum eg. Eg eri grei\u00f0 yvir, at tey bara berjast s\u00edn egna bardaga vi\u00f0 s\u00edn heilaspuna, s\u00edtt egna sj\u00e1lvssvik, har tey halda, at ta\u00f0, at halda fast um teirra egnu s\u00f8gur og \u00edmyndan, er einasti m\u00f8guleikin fyri tey at s\u00edggja tingini. Sj\u00e1lvandi halda tey fast, t\u00ed tey tr\u00fagva j\u00fa, at ta\u00f0 hongur \u00f3loysiliga saman vi\u00f0 teirra vir\u00f0i og teirra samleika. Eg kann n\u00fa fevna tey vi\u00f0 \u00f8llum teirra upp- og ni\u00f0urt\u00farum, teirra gle\u00f0i og st\u00faran og ennt\u00e1 vi\u00f0 teirra d\u00f8mandi ford\u00f3mum. Ta\u00f0 er l\u00edkamiki\u00f0 n\u00fa. Eg s\u00edggi ta\u00f0 sum ein part av teirra egnu skapandi innari ver\u00f0. Og ta\u00f0 er vakurt. Ta\u00f0 er bara ein partur av t\u00ed undurfulla pakka, sum livsins undur hevur at bj\u00f3\u00f0a.<\/p>\n

Sj\u00e1lvsagt kann eg enn bl\u00edva s\u00e6rd, um f\u00f3lk gera m\u00e6r \u00f3r\u00e6tt ella m\u00f8ta m\u00e6r vi\u00f0 kulda. Eg kann enn ilskast inn \u00e1 f\u00f3lk, t\u00e1 tey seta upp\u00e1, at teirra s\u00f8gur eru einasti haldg\u00f3\u00f0i veruleikin, og t\u00e1 tey br\u00faka st\u00f3ra orku upp\u00e1 at sannf\u00f8ra meg um ta\u00f0. Eg eri ikki meira fullkomin n\u00fa, enn eg nakrant\u00ed\u00f0 havi veri\u00f0. Eg havi enn henda vi\u00f0brekna kroppin og kann til t\u00ed\u00f0ir kenna meg sj\u00faka. Eg s\u00edggi enn alheimsins \u00f3r\u00e6ttv\u00edsi. Og ta\u00f0 ger meg enn kedda.<\/p>\n

Munurin er, at n\u00fa \u00e1virka \u00f8ll hesi tingini ikki m\u00edtt sj\u00e1lvsvir\u00f0i. Eg havi ikki longur hesa trongdina, sum kann vera so ring at standa \u00edm\u00f3ti, at royna at broyta m\u00e1tan f\u00f3lk hugsa og til at sannf\u00f8ra tey um naka\u00f0 anna\u00f0, t\u00ed eg fati, at teirra sj\u00f3narmi\u00f0 veruliga einki hevur vi\u00f0 meg at gera. Ta\u00f0 hevur einans naka\u00f0 vi\u00f0 tey sj\u00e1lvi at gera. Bara tey gera av, hv\u00f8rjum tey vilja tr\u00fagva. Ta\u00f0 er ikki upp til m\u00edn. Um eg royni at bj\u00f3\u00f0a teirra sannf\u00f8ring av, hendir sannl\u00edkt bara ta\u00f0 \u00f8vuta av t\u00ed, eg vildi.<\/p>\n

Eg kann bara velja at taka fr\u00e1st\u00f8\u00f0u fr\u00e1 \u00e1v\u00edsum f\u00f3lkum, til d\u00f8mis um eg t\u00fd\u00f0iliga s\u00edggi, at ta\u00f0 einki gott kemur burtur \u00far okkara samveru. Eg gevi teimum ongan g\u00f3\u00f0an \u00edbl\u00e1stur kortini. So eg taki meg aftur onkunt\u00ed\u00f0. Onkunt\u00ed\u00f0 eri eg noydd til at vi\u00f0urkenna, at ta\u00f0 er \u00f3gj\u00f8rligt at samskifta meiningsfult vi\u00f0 onkran. Tr\u00fagv teirra upp\u00e1 teirra egnu tankar er ov sterk. M\u00f3tst\u00f8\u00f0a teirra \u00edm\u00f3ti m\u00e6r eru ov sterk. Tey vilja ikki vi\u00f0urkenna meg, sum eg eri. Tey vilja hava meg at vera okkurt anna\u00f0, sum h\u00f3skar betur inn \u00ed teirra s\u00f8gu. Tey vilja heldur vera verandi \u00ed teirra egna heila enn lata upp fyri m\u00e6r.<\/p>\n

Ta\u00f0 m\u00e1 eg vir\u00f0a. Ta\u00f0 er teirra val. Eg veit, at tey mugu fylgja s\u00edni egnu sl\u00f3\u00f0. Og veruleikin er, at summi f\u00f3lk fara ongant\u00ed\u00f0 at fata, hvat ta\u00f0 vil siga at liva \u00ed eini ver\u00f0, tey sj\u00e1lvi hava bygt upp \u00ed s\u00ednum egna heila \u2013 \u00edmynda\u00f0ar s\u00f8gur og mytologi \u2013 og hvussu hetta avbyrgir tey fr\u00e1 \u00f8\u00f0rum. Tey s\u00edggja ikki, hvussu n\u00f3gva p\u00ednu, tey kunnu valda s\u00e6r sj\u00e1lvum og teirra n\u00e6rmastu, t\u00e1 tey ikki eru f\u00f8r fyri bara at vera til sta\u00f0ar og vi\u00f0urkenna ta\u00f0, sum er.<\/p>\n

\u00cdsta\u00f0in fyri at royna at vera, hvat eg ella onnur halda, eg \u00e1tti at veri\u00f0, veit eg, at eg bara veruliga kann vera tr\u00fagv m\u00f3ti m\u00e6r sj\u00e1lvari vi\u00f0 at vera fult til sta\u00f0ar her og n\u00fa uttan ford\u00f3mar um naka\u00f0 ella nakran. Kanska kann ta\u00f0 geva \u00f8\u00f0rum \u00edbl\u00e1stur \u00ed sm\u00e1um d\u00fdrab\u00e6rum l\u00f8tum. Men ta\u00f0 er ikki vist. Eg noy\u00f0ist eisini at fata, at heimurin er avgj\u00f8rt ikki alt\u00ed\u00f0 til rei\u00f0ar til ta\u00f0. Solei\u00f0is er veruleikin, l\u00edkamiki\u00f0 um m\u00e6r d\u00e1mar hann ella ikki. Einasti m\u00f8guleikin eg havi, er bara at vera opin og lata ta\u00f0, sum hendir, streyma gj\u00f8gnum meg og ikki renna undan teimum kenslunum, ta\u00f0 skapar \u00ed m\u00e6r. Hetta er besti m\u00e1tin at gera meg f\u00f8ra fyri at merkja eftir, hvat fer fram \u00ed veruleikanum, so eg eri f\u00f8r fyri at gera tey r\u00f8ttu valini fyri meg sj\u00e1lva.<\/p>\n

Eg l\u00edti \u00e1, at veruleikin virkar fyri t\u00ed besta, um eg velji at vera fult til sta\u00f0ar \u00ed l\u00f8tuni \u2013 bara eri til og loyvi m\u00e6r at uppliva uttan filtur. Um eg lati meg st\u00fdra av teimum ford\u00f3mum, sum heilt v\u00edst \u00edkoma, t\u00e1 eg royni at vinna m\u00e6r tamarhald \u00e1 n\u00f8krum, eg kortini ikki kann hava tamarhald \u00e1, og royni at f\u00e1a veruleikan til at passa inn \u00ed s\u00f8gurnar, eg havi skapt \u00ed heilanum, so lumpi eg meg sj\u00e1lva og onnur. Ta\u00f0 \u00f8kir um fr\u00e1st\u00f8\u00f0una til teirra og tekur meg burtur \u00far veruleikanum inn \u00ed eina fiktiva ver\u00f0. Heimurin ver\u00f0ur ongant\u00ed\u00f0 eitt betri sta\u00f0 at vera, og f\u00f3lk fara framhaldandi at liva \u00ed sj\u00e1lvssviki, so leingi tey lata seg sannf\u00f8ra av \u00f8llum m\u00f8guligum tankum, sum spinna fiktivar s\u00f8gur um veruleikan, \u00edsta\u00f0in fyri bara at vera til sta\u00f0ar og merkja v\u00e6l eftir. T\u00e1 vit ikki eru ordiliga til sta\u00f0ar og ikki hyggja, lurta og merkja ordiliga eftir, so vinna ford\u00f3marnir \u00e1 veruligu n\u00e6rveruni, og ta\u00f0 skapar bara fjarst\u00f8\u00f0u og str\u00ed\u00f0 millum menniskju.<\/p>\n

Ta\u00f0 er upp til hv\u00f8nn einstakan av okkum at f\u00e1a grei\u00f0u \u00e1, hvussu vit vilja m\u00f8ta heiminum. Eg haldi, at um fleiri f\u00f3lk gj\u00f8rdust tilvita\u00f0 um fyrimunirnar vi\u00f0 at vera meira til sta\u00f0ar uttan filtur, hev\u00f0i ta\u00f0 av s\u00e6r sj\u00e1lvum loyst n\u00f3gvar trupulleikar og misskiljingar millum menniskju. Vit hava \u00f8ll lyndi til at liva \u00ed okkara heilaspuna, har vit gita okkum til allar m\u00f8guligar ors\u00f8kir til, at alt er, sum ta\u00f0 er. Men \u00e1 tann h\u00e1tt gera vit bara tingini meira fl\u00f8kt. Og vandin fyri misskiljingum og \u00f3semjum \u00f8kist bara. L\u00e6rdu vit bara at hugsavna okkum um ta\u00f0, sum hendir beint her og n\u00fa uttan at d\u00f8ma, h\u00f8vdu vit helst duga n\u00f3gv betri at tiki\u00f0 \u00e1byrgd av okkara egnu ger\u00f0um \u00ed n\u00f3gv st\u00f8rri mun, og veri\u00f0 n\u00f3gv betur f\u00f8r fyri at velja at vera ta\u00f0 besta, vit kunnu vera \u00ed hesi l\u00f8tu. Og harvi\u00f0 hev\u00f0i tilveran hj\u00e1 okkum \u00f8llum batna.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ta\u00f0 er so einfalt. Ta\u00f0 tykist fyri m\u00e6r, sum l\u00edv m\u00edtt hevur alt veri\u00f0 ein spakulig veking \u00far eini dreymaver\u00f0 til veruleikan. \u00cd n\u00f3gv \u00e1r \u00edmynda\u00f0i eg m\u00e6r, at ta\u00f0, sum var til \u00ed heilanum \u00e1 m\u00e6r, var sj\u00e1lvur veruleikin. Ta\u00f0 var ikki ney\u00f0turviliga \u00f3satt, sum eg hugsa\u00f0i, men ta\u00f0 endurspegla\u00f0i ikki veruleikan, akkur\u00e1t sum … <\/p>\n

Continue reading<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":6645,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"amp_status":"","footnotes":""},"categories":[8,28],"tags":[523,522,524],"class_list":["post-6644","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-foeroyskt","category-salarfroedi-samleiki","tag-her-og-nu-fo","tag-tilvit","tag-veruleiki","item-wrap"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/heinesen.info\/wp\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6644","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/heinesen.info\/wp\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/heinesen.info\/wp\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/heinesen.info\/wp\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/heinesen.info\/wp\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6644"}],"version-history":[{"count":29,"href":"https:\/\/heinesen.info\/wp\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6644\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7275,"href":"https:\/\/heinesen.info\/wp\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6644\/revisions\/7275"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/heinesen.info\/wp\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6645"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/heinesen.info\/wp\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6644"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/heinesen.info\/wp\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6644"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/heinesen.info\/wp\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6644"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}