«

»

Oct 22 2015

Print this Post

Syndanna fyrigeving

Í litríka rabarbukvarterinum í Havnini standa eini lítil gul hús av betongi við reyðum vindeygum og ljósagrønum blikktaki. Har búgva hjúnini Marin og Hans Petur Joensen saman við einasta vaksna soni teirra, Jógvani, og ommu hansara Jovinu.

Jógvan er ein forkelaður og sjálvsøkin ótangi. Hóast hann er vorðin 38 ára gamal, býr hann heima enn. Hann tímir rætt og slætt ov illa at klára seg sjálvan. Hann hevur sína lítlu íbúð í kjallaranum hjá foreldrunum, har hann býr ókeypis. Hann etur í køkinum uppiá hjá mammu síni hvønn dag. Hvønn morgun, áðrenn Jógvan fer til arbeiðis, fær hann morgunmat frá mammuni. Og tá hann kemur heim á døgurða, stendur heiti maturin klárur til hansara á borðinum akkurát kl. 12.20, tá útvarpstíðindini byrja.

Mamma Jógvan, Marin, er 65 ára gomul. Hon er ein prátingarsom, elskulig og móðurlig lítil kona, sum heldur, at sonur hennara er tað besta, sum er hent her í verðini. Øll tíðin hjá Marini fer við at taka sær av Jógvani og skirvisliga manni sínum, Hans Peturi, umframt av gomlu vermammuni, Jovinu.

Pápin Hans Petur er  68 ára gamal og hypokondari. Hann er ikki minni elskuligur, men sigur ikki so nógv annað enn, at hann hevur tað ikki so gott. Hann orkar ikki nógv annað enn bara at sita frammanfyri sjónvarpinum og lesa vikubløð og annað tílíkt.

Omman Jovina er ein heldur serlynt dama, sum fyllir nógv í rúminum, har hon er. Hon er 89 ára gomul og púrasta klár í høvdinum.  Beinini eru tó nakað vánalig, so hon situr í kamarinum hjá sær mestu tíðina, har hon nýtir at leggja kabalur umaftur og umaftur. Tá hon ikki ger tað, blandar hon undarlig urtakrem ella lesur í einari gamlari læknabók frá fyrru helvt av 20. øld. Hon hevur svørt og skyggjandi eygu, við myrkabrúnum rondum rundan um eyguni, og so litar hon sær hárið svart, so hon líkist einum sigoynara. Sagt verður um hana, at hon dugir meira enn at mæta sær. Hon fær ofta vitjan av eldri konum. Tær teska spakuliga saman aftanfyri afturlatnu dyrnar til kamarið. Marin heldur, tað er eitt sindur óhugnaligt. Tær eldru konurnar halda, at Jovina onkursvegna hevur gagnliga ávirkan á heilsustøðuna og vælveruna hjá teimum og fara so væl nøgdar út aftur.

Jógvan arbeiðir sum sveisari á Skipasmiðjuni. Hann heldur sjálvur, at hann er skaptur til okkurt størri enn at vera sveisari og hevur lyndi til at blása seg upp. Starvsfelagar hansara, sum ikki lata seg lumpa av hansara kávalótum, arga hann.

- Nú? Klókasti maður á vertshúsinum, siga teir við hann.

Jógvan argast av teimum, men roynir ikki at latast um vón. Men tá hann kemur heim, fáa foreldrini av at vita. Hann er ongantíð komin ordiliga burtur úr uppreistraraldrinum.

Men við ommu sína er Jógvan altíð blíður. Hann er góður við hana, hóast hann óttast hana eitt sindur. Onkuntíð, tá Jógvan er óargiligur við foreldrini og fer um mark, hyggur omman hvassliga at honum. Tá skundar hann sær at gevast.

Jógvan er eisini góður við svørtu kettuna Bellu, hóast Bella til tíðir hevur tað við at fýsa eftir honum og klóra hann, tá hann kínir hana ov nógv.

Mamman vaskar øll klæðini hjá Jógvani og ruddar og vaskar í hansara altíð óruddiligu íbúð. Jógvan ansar ikki hennara stríð og virðismetir tað heldur ikki. Hann er vanur við at vera forkelaður, blakar klæðini og skógvarnar, har tað passar honum og roykir Cecil og stroyur øskuna allastaðni. Fimm minuttir eftir, at mamman hevur verið og ruddað og vaskað upp og niður, er alt næstan líka óruddiligt og skitið aftur.

Hin vegin, so gongur Jógvan sera høgt uppí sjálvur at síggja so reinur og nossligur út sum gjørligt. Hann verður firtin inn á mammu sína, um hon ikki hevur vaskað og strokið ta røttu skjúrtuna, hann nú ætlaði sær at fara í. Jógvan gongur høgt uppí sína útsjónd. Tað er bara, tá hann er til arbeiðis, at tað ikki rættiliga ber til hjá honum at vera so reinur og nossligur – ella tá hann er í garasjuni og arbeiðir uppá sín elskaða bil, ið hann pussar og fer við, sum var bilurin eitt lítið pinkubarn. Men tá hann ikki smáputlar við bilin, stendur hann frammanfyri speglinum so ofta, hann kann, og smáputlar við seg sjálvan. Hann lyftir vektir og hevur keypt sær útgerð at trena við heima.

Klædnastílurin hjá honum svarar bara ikki heilt til tað, sum er uppi í tíðini. Jógvan klæðir seg heldur gamalsligt. Hann gongur í klæðum, sum vóru tíðarhósskandi, tá hann sjálvur var tannáringur, men hann veit ikki av tí sjálvur. Hann heldur seg rigga stak væl.

Jógvan hevur onga fasta unnustu. Ikki tí hann ikki kann skora damur. Hann sær ikki ringast út, og hann er t.d. rættiliga hárfagur. Hárið er myrkt, tjúkt og sunt, og hann hevur næstan eingi grá hár. Og so er hann heldur ikki feitur, sum so mangir menn í hansara aldri eru vorðnir. So heilt óeiggiligur er hann ikki.

- Jógvan vil ikki gifta seg, tí hann hevur ongan hug at binda seg, sigur mamma hansara. - Hann vil hava sítt frælsi…

Men veruliga orsøkin man heldur vera tann, at hann er alt ov óbúgvin til at fara inn í eitt parlag við teimum skyldum, ið fylgja við tí. Hann ropar og prumpar hart og heldur tað verða megakul. Í heila tikið er hann rættiliga barnsligur.

Tá Jógvan fer í býin, er hann í góðum lag, og prátar við fólk alla tíðina – bæði fólk, hann kennir, og fólk, hann ikki kennir. Oftast lýgur hann. Mest um síni egnu roysnisverk, tá hann fiskaði rækjur við einum stórum trolara bæði í Grønlandi og í New Foundlandi og tjenti nógvar pengar. Í veruleikanum var talan um nakrar fáar túrar við einum lítlum línubáti, sum fiskaði norðanfyri Føroyar – als ikki nakað at gerast ríkur av.

Jógvan er í heila tikið sera upptikin av dreyminum um nógvar pengar. Men hann dugir ikki at spara  pengar upp. Hann blakar pengar burtur til høgru og vinstru beinanvegin, hann fær hendur á teimum. Hann letur sum um, at hann eigur eina rúgvu av pengum og roynir altíð at keypa sær vinir. Hann erpar sær við sínum stórum potensforleingjara av einum amerikanarabili og gólar og skrøggar, har hann kann. Men tað kann hann bara, tí hann býr heima hjá foreldrunum.

Hin vegin er altíð lív og rok, har sum Jógvan er, tá hann fer í býin. Jógvan elskar at fara í býin í vikuskiftunum og at dansa til tónleik, sum helst skal vera frá 60′unum. Og hann elskar at spæla kontritónleik á sínum risastóra stereoanleggi í bilinum. Í vikuskfitinum gongur hann á Café Natúr, har serliga bygdafólk savnast, og so keypir hann øl til eitt harkalið av dreingjum, nógv yngri enn hann, og bjóðar teimum at koyra biltúr við sær kring um býin í hansara stóra amerikanarabil, hóast tað langt síðani er farið av móta at koyra biltúr. Men bygdadreingjunum dámar væl.

18 ára gamli grannadrongurin, Ragnar, er fastur privatsjafførur hjá Jógvani í vikuskiftinum. Hann hevur nýliga fingið koyrikort og vil heldur koyra bil, enn at drekka seg fullan saman við hinum. Dreingirnir hanga út gjøgnum bilvindeyguni, meðan kontritónleikurin dundrar úr yvirvaksnu hátalarunum í bilinum, og teir flenna og geyla eftir teim “gudiligu”, sum teir siga, ið halda útimøti fyri at frelsa glataðar sálir eins og tær hjá teimum.

Ungu dreingirnir vilja heldur hoyra tungmálm enn kontri. Teir fáa náðiligast loyvi til tað av og á, um teir sjálvir hava fløgu við. Men ikki uttan eitt heitt kjak við Jógvan um tónleikasmakk fyrst. Jógvan kann vera treiskur, sera treiskur – serliga tá tað kemur til tónleik, og tað hendir meira enn so, at heitu kjakini enda við bardaga.

Jógvan spælir klókur fyri unga harkaliðnum. Honum dámar væl at vera tann elsti, sum kann reypa sær av væl fleiri lívsroyndum, enn teir hava. Dreingjunum dámar hann væl – ikki tí hann oysir av sínum lívsroyndum, men tí hann eigur tann serstaka vælpussaða amerikanarabilin – og tí teir fáa ókeypis øl frá honum, sjálvandi. Jógvan skorar sær nøkur bílig poeng á tann hátt.

Men so er hann eisini noyddur at vísa, at hann er við uppá tað ringasta. Teir ungu bjóða honum hash. Teir parkera bilin við Boðanes og ganga oman til grýtuta økið út móti sjónum at seta seg, har eingin sær. Har roykja teir sær eina chillum. Jógvan roykir við, og teir standa har og glana út á sjógv í einum tjúkkum roykskýggi og fáa gríniflipp. Serliga Jógvan.

Jógvan skorar damur, sum sagt, men oftast bara gentur, sum eru lættlivandi og tráa eftir mannligari viðurkenning og lættast lata seg lumpa av hansara skrøggi. Hin vegin, so hendir tað nokkso ofta, at hann fær eina dámu heim við sær.

Jógvani dámar best at leggja tær niður í bilinum úti í garasjuni, tá Ragnar hevur koyrt tey heim, hevur sett bilin og er farin heim til sín. Jógvani dámar best, at tað hendir, meðan eitt ávist kontrilag við Skeeter Davis spælir í anlegginum, samstundis sum hann stoytir reint vodka í seg. Oftast nær hann ikki heilt at fullføra eina samlegu, áðrenn hann hoknar saman omaná gentunum, og sovnar. Summar gentur eru fittar at royna at vekja hann og hjálpa tí hálvgun avdotna Jógvani inn í song. Færri eru nóg treiskar til at vera verandi hjá honum alla náttina.

Oftast er tað tann runda Dora við bleiktum hári, sum heldur ógvusligu snorkanina og rama sprittuta kropssluktin hjá Jógvani út heilt til tann ljósa morgun. Dora tilbiðjur Jógvan, men Jógvan leggur einki í hana. Hon er ein sjálvfylgja fyri hann, eins og so mangt annað.

Mamman gevur sínum hundasjúka soni morgunmat á seingina sunnudag fyrrapart, tá hon kemur heim úr kirkju klokkan hálvgum tólv. Tá er Dora farin avstað aftur. Mamman sussar:

- Tú skuldi vitað, hvussu góð gudstænastan var í dag, Jógvan!

- Ja, sikkurt, sigur Jógvan likaglaður.

- Og har vóru so nógv… veitst, hvør var har…?

- Nei, og eg vil heldur ikki vita tað!

- Ojøsus, prestur er so fittur… og so klókur eisini, Jógvan. Hevði tú vitað, hvussu áhugaverd prædikan var. Eg haldi, at….

Jógvan ýlir:

- Mammaaaaa! Halt nú kjaft eina løtu! Eg tími ikki at hoyra uppá teg. Sjúgva tær av fananum til úr mínum kamari!

- Ojé, ojé… tú ert ikki í góðum lag í dag, sigur mamman og bakkar so eyðmjúk út gjøgnum hurðina.

- Nei! sigur Jógvan hvassliga og sendir eyguni eftir mammuni, sum letur hurðina spakuliga aftur.

Jógvan hevur ongar veruligar vinir. Hann er í grundini rættiliga einsamallur, hóast hann altíð er saman við nógvum fólki. Einaferð í sínum heilt ungu døgum, hevði hann ein vin, sum æt Sofus Petersen. Sofus fekk góða útbúgving sum løgfrøðingur og er vorðin ein fínur maður. Hann verður ofta intervjúaður í miðlunum. Foreldrini hjá Jógvani hámeta Sofus. Og mamma Jógvan droymir:

- Jógvan góði, hví bjóðar tú ikki gamla vini tínum, Sofus, heim til okkara at eta døgurða. Tit vóru SO væl…

Jógvan fýsir eftir henni.

- Halt nú munn, tín tápuliga gamla kelling… tú veitst ikki ein lort um nakað sum helst!

Av og á koyrir Jógvan einsamallur seint um kvøldið framvið húsini, har sum barndómsvinurin býr. So steðgar hann á eitt bil og situr  úti í myrkrinum og starir øvundsjúkur inn gjøgnum tey stóru ljósu vindeyguni og eygleiðir barndómsvinin liva tað góða lívið saman við konu síni og børnunum. Jógvan torir ongantíð at fara inn og koyrir so nakkalangur avstað aftur – sníkir seg burtur, sum tjóvur á nátt.

Ein dagin stendur Jógvan og prátar við Ragnar uttanfyri ta fínu kaféina Hvonn í Vágsbotni. Hann hyggur inn gjøgnum vindeygað og fær eyga á eina ljóshærda, sólbrenda gentu. Hon sær heilt øðrvísi út, enn tær genturnar, sum Jógvan plagar at skora. Meðan Jógvan tosar við Ragnar, eygleiðir hann ta sera prátingarsomu gentuna, sum situr saman við eini aðrari gentu, ið ikki tykist at klíva í tvey.

Jógvan gerst forvitin og sigur við Ragnar:

- Skulu vit ikki fara inn á Hvonn?

Ragnar hyggur undrandi at Jógvani.

- Hvonn? Tað er ikki eitt stað, tú plagar at vitja, sigur hann og fylgir tó trúliga Jógvani inn á Hvonn.

Teir seta seg við borðið yvir av borðinum við vindeygað, har tann ljóshærda og hin tigandi gentan sita, soleiðis at teir síggja í vangarnar á teimum. Jógvan hoyrir, at tann ljóshærda tosar danskt, og at hon kallar hina gentuna sína “grankusine”. Jú meira hann hyggur at donsku gentuni, jú býttari gerst hann av henni. Hann tosar við Ragnar og reypar eitt sindur harðari enn vanligt í vónini um, at hon skal leggja merki til hansara:

- Ragnar, veitst tú hvussu nógv kilo eg lyfti í dag? Ja, altso, bænkpress.

- Nei? sigur Ragnar.

- 80  kilo – akkurát sum einki.

Men tað eydnast ikki at vekja ans hjá gentunum yvirav. Eftir eina løtu reisist tann danska og fer avstað og letur sína “grankusine” sita eftir. Men áðrenn hon fer út sigur hon:

- Okay, så ses vi bare her i morgen. Samme tid, ik?

Dagin eftir fer Jógvan aftur á Hvonn um somu tíð, hesaferð einsamallur, og píkasjey, tá er hon aftur har saman við “grankusinuni”. Hesaferð setir hann seg, so hon sær beint á hann, men hon sær hann kortini ikki. Eina lítla løtu seinni er hon og “grankusinan” farnar.

Triðja dagin kemur Jógvan aftur. Skuldi hann verið so heppin, at hon kemur aftur? Hann er vónbrotin, tá hann sær, at hon ikki situr við vindeygað, har hon sat hinar dagarnar. Hann steðgar á, áðrenn hann fer inn og biðjur eina lítla bøn innantanna um, at gentan kemur har aftur í dag. Hann setur seg at bíða. Ein knappur tími gongur. Tá hann er líka við at geva upp, kemur hon mín sann. Nú er hon einsamøll. Hon setir seg við sama borð sum hinar dagarnar.

Hesaferð møtast eyguni hjá teimum stutt, og hon smílist til hansara. Tað gevur honum dirvi. Hann mannar seg upp,  fer yvir til borðið hjá henni.

- Kan jeg byde på en øl eller en kaffemund eller noget andet?

Hon heldur tað ivaleyst vera hugnaligt og forkunnugt at tosa við ein ektaðan lokalan føroying.

- Jamen, jeg siger da ikke nej tak til en kop café latte.

Jógvan fer beint yvir til diskin at bíleggja. Hann keypir eisini sær sjálvum ein café latte, hóast hann aldrin hevur droymt um at smakka tað áður.

Eina lítla løtu seinni veit hann nógv meira um hana.

- Jeg må hellere præsentere mig. Jeg hedder Katja, og hvad hedder du så?

- Jeg hedder… bare Jógvan Joensen.

- Bare?

Katja flennur.

- Erik? Van Joensen?

- Nej! Jógvan…!

- Jegvan?

- Ja, J-Ó-G-V-A-N – det udtales bare Jegvan.

- Det er vist et meget færøsk navn, er det ikke?

- Jo, det tror jeg nok.

- Hvad laver du så, Jegvan.

- Nej, ikke noget…?

- Ikke noget? Er du arbejdsløs?

- Nej, nej, nej… jeg arbejder på skibesmedjen…

- Hvaffornoget…?

- Her ovre, hvor vi laver skibe…

- Nååå, skibsværftet!

- Ja, jeg er formand der. Ellers er jeg lige kommet i land, ved du… jeg har sejlet som skipper på en rejetrawler. Oppe i Grønland…. Gode penge, det kan jeg sige dig!

- Nåh… En rigtig færøsk sømand, forstår jeg.

- Ja, det kan man vist godt sige, sigur Jógvan og fattar sær á.

- Hvorfor er du så her på Færøerne, når du kan tjene gode penge i Grønland, spyr Katja forvitin. Jógvani dámar illa spurningin og smekkar bara til.

- Nej, nu ville jeg bare hjem. Jeg har tjent nok penge… for en tid. Men hvad laver du? spyr hann fyri at avleiða.

- Jeg arbejder på et reklamubureau í København som AD’er.

Tað ljóðar sera fínt i oyrunum á Jógvani, sum ikki ánar, hvat ein AD’ari er, so hann skundar sær at tosa um okkurt annað.

- Å…ja… okay? Hvad laver du så på Færøerne?

- Det er ikke nogen forretningsrejse eller noget. Jeg har faktisk færøske aner, så jeg fik pludselig ideen at jeg ville besøge mine forfædres land. Jeg så en artikel i Politiken, og så jeg fik bare så meget lyst til at tage afsted… ja, bare give mig selv en fødselsdaggave og rejse væk her og nu. Væk fra larmen og bilosen i København.

- Fødseldag? spyr Jógvan forvitin.

- Ja, jeg blev 29 i sidste uge. At tænke sig… 29, du! Huhh… Næsten oppe at kysse de 30… Er det noget at fejre, hva?

- Ja, hvorfor ikke… du ser jo meget yngre ud.

- Åh, det er sødt sagt. Tak. Sandheden er, at jeg trængte bare til et pusterum fra arbejdet, sigur hon og suffar. - Jeg har altid hørt så meget om disse mærkelige, stormomsuste øer i Nordatlanten, hvor min abbi voksede op. Men jeg har aldrig været her før.

- Bor du hos din abbi?

- Nej, han er død forlængst. Men hans søster lever, så jeg bor hos hende – her i Tórshavn. Nu har jeg været her en uge, og jeg skal hjem på søndag.

- Søndag? sigur Jógvan og ljóðar vónbrotin.

- Ja, og du kan tro, jeg har nydt det. Jeg er så overrasket over folks åbenhed og den gæstfrihed, jeg har mødt på Færøerne – for ikke at tale om jeres megaflotte natur! Ej, altså!

Jógvan lurtar eftir orðafloyminum, og heldur hana vera heldur løgna, men hann er kortini púra burtur í serliga vakurleika hennara, og í, at hon er so øðrvísi. Hon hevur eitt undarligt árin á hann, tí hatta við tí vanliga reypinum riggar ikki ordiliga við henni. Hon er alt ov fín til slíkt. Haraftrat er hann heldur ikki so øgiliga stívur í donskum. Men Jógvan kennir ikki so nógvar aðrar mátar at gera seg upp fyri kvinnum, so hann roynir at reypa tað, hann kann.

Nú kemur tann runda avbleikta Dora inn í kafeina. Hon er saman við eini klænari vinkonu við longum myrkum hári og einum stórum múlatrútnum munni mitt í einum sera hvítum andliti. Dora sær Jógvan sita saman við Katju og kvøkkur við. Hon sær beinanvegin, at Jógvan er burtur í donsku gentuni. Dora gongur so sjónskt og avgjørd framvið tey bæði og heilsar uppá Jógvan, sum nóg illa varnast hana.

Dora og vinkonan seta seg niður eitt stað, har sum Dora tryggjar sær, at Jógvan sær hana. Og so roynir hon á ymsan hátt at fáa hann at varnast hana, uttan at øll onnur varnast hana eisini. Hon blunkar til hansara og hálar kjólan eitt sindur longur upp, so lørini síggjast betur. Katja situr við rygginum til Doru og sær einki. Men Jógvan sær bara Katju. Til sína sorg, sær Dora, hvussu Jógvan bráðnar alt meira í nærveruni hjá Katju. Tá tey hava drukkið upp, spyr Jógvan:

- Må jeg byde på en kop mere?

- Nej, tak, Jógvan, det er meget sødt af dig, men nu skal jeg altså gå, sigur hon og ressast. Jógvan verður fjálturstungin. Hann er ikki klárur at siga farvæl longu.

- Jeg kan godt køre dig, hvorhen du vil, skundar hann sær at siga.

- Nej, min ven, det behøver du ikke. Jeg klarer mig fint.

- Men det vil jeg gerne. Du siger bare til, hvor du vil hen.

- Hmmm… Er du sikker?

- Ja, helt hundrede procent.

- Jamen, så okay da. Jeg skal bare hjem.

So reisast tey, og Jógvan fer út saman við Katju. Dora sendir síni vátu, ásttiknu eygu eftir rygginum hjá Jógvani. Og vinkonan uggar ta sorgarbundnu Doru.

- Er det virkelig din bil, sigur Katja, tá hon sær amerikanaramonstrið hjá Jógvani á Skálatrøð og flennur hjartaliga. Jógvan er eitt sindur óvissur, um hann skal vera stoyttur ella taka tað sum eitt komplimang.

- Sådan en har jeg aldrig nogensinde kørt med.

Tá Jógvan og Katja sita í bilinum, spyr han:

- Jamen, hvis du ikke skal noget andet, så kan vi godt køre en lille tur med bilen, så du kan nyde turen og se lidt af Tórshavn.

Katja er heldur ivasom eitt lítið bil, men sigur so:

- Okay, jeg er frisk.

Hon heldur tað vera eitt sindur stuttligt at verða kurtiserað av einum – fyri henni – heldur frumkendum, bygdasligum føroyingi. Jógvan livnar eitt sindur upp og setur eina romantiska kontriplátu í anleggið.

- Nej, hvor cool, sigur hon. – Rigtigt amerikansk!

Tey koyra til eitt sera vakurt stað og fara úr bilinum fyri at hyggja at sólini seta.

- Hvor er der bare flot her!

Katja er full í lovorðum um føroysku náttúruna. Jógvan kveitir í loyndum at henni alla tíðina. Katja leggur ikki rættiliga merki til tað. Hon er burtur í náttúruni kring tey. Hvørja ferð Jógvan roynir at nærkast henni, so prátar og sussar hon so nógv, at hann má geva upp.

- Nogen burde virkelig bruge det her sted som en flot location til en eller anden film! Det er bare VILDT fedt! Ej, altså, det er bare så råt….! sigur hon á rótkeypmannahavnskum.

Jógvan koyrir hana at enda heim. Tá bilurin steðgar uttanfyri portrið, har sum Katja gistir, lenar hon seg yvir móti Jógvani og klemmar hann og mussar hann á kjálkan. Jógvan rodnar,  smæðin av hesum óvæntaða knappliga kropsliga nærleika. Hann er vanur við, at tað er hann, ið stýrir slíkum.

- Ej, Jegvan altså. Tuuuusind, tusind takk for din fantastiske venlighed.

So leypir hon skjótt úr bilinum og fer inn til sín sjálvs, áðrenn Jógvan nær at gera ella siga nakað. Beint áðrenn hon letur hurðina aftur, snarar hon sær eitt sindur á, sendir honum eitt smíl og eitt lítið vink. Hjartað í Jógvani leypur eitt slag um.

Jógvan koyrir heim. Hann blakar seg niður á beinkin við spísiborðið í køkinum. Hann er glaður, tá mamman setur drekkamunn og vaflur á borðið til hansara.

- Túsund takk, mamma. Fitt av tær at geva mær drekka. Mammu’sa vaflur eru tær bestu!

Hann hyggur so vinaliga at mammu síni, og so hyggur hann so droymandi út í luftina. Mamman hyggur bilsin at honum og undrast á hansara óvæntaða mildleika. Men so nikkar hon fyri seg sjálva og fer smágnisandi inn til pápan í stovuni og sigur við spakuligari rødd, so Jógvan ikki skal hoyra tað i køkinum.

- Nú rokni eg við, at tað má vera hent, Hans Petur. Jógvan man hava funnið sær eina fitta gentu. Kanska fer neyðardýrið hjá okkum endiliga at fella til ró.

Hans Petur nikkar, smílist og ætlar at reisa seg upp, men so sessast hann aftur og suffar.

-  Oy, ryggurin, ryggurin.

- Sit nú bara í frið, góði. Ikki overvað teg. Tú veitst, hvussu tað er…. sigur Marin og fer eisini inn til ommuna at siga henni frá tíðindunum. Omman hyggur heldur tortrúgvin uppá hana.

- Man tað fara at vera, høh, sigur omman turrisliga.

Jógvan vil fegin seta seg í samband við Katju aftur. Hann roynir at ringja til hana, og tryggjar sær, at tað er sum loyniligt nummar, men tá Katja tekur telefonina í hinum endanum, torir hann ikki at siga nakað og leggur rørið spakuliga á aftur.

Hann koyrir framvið húsinum, har Katja gistir, í vónini um at fáa eyga á hana. Men hann sær onga Katju.

Fríggjakvøld fer hann í býin sum vanligt. Stórt vónbrot. Eingin Katja. Hann drekkur seg etandi fullan og er saman við Doru. Dora er so findarglað, men Jógvan blakar hana út, tá hann hevur verið í song við henni – í bilinum, sum vanligt. Tá hann skal lata seg í buksurnar aftur, sær hann at gamla buksureimin er slitnað.

- Fuck! sigur hann.

Leygardagin fer Jógvan í SMS at keypa sær eina nýggja buksureim. Í klædnahandlinum rennir hann næstan beint á Katju, sum er á veg út úr einum  royndarrúmi í einum vøkrum kjóla. Hon sær fyrst eitt sindur ørkymlað út, tá hon sær hann, men kemur so opinberiliga í tankar um, hvør hann er.

- Hej med dig. Øhh… hvad var det nu, du…

- Jógvan, sigur Jógvan.

- Nå, ja, det var det…. er du her? Jeg skulle bare prøve en kjole, og se, hvordan jeg så ud i spejlet derovre.

- Jeg synes, du ser rigtig flot ud, sigur Jógvan.

Katja hvørvur inn í royndarrúmið aftur fyri at fara úr kjólanum og lata seg í aftur. Jógvan bíðar uttanfyri og ímyndar sær, hvussu hon sær út har aftanfyri forheingið. Hon kemur út aftur við kjólanum hangandi um armin og gerst eitt sindur kløkk av, at Jógvan stendur har enn yviri við kassan. Jógvan hálar straks mappuna fram fyri at gera seg upp.

- Eg vil gjarna betala fyri reimina og fyri kjólan hjá hasi damuni har yviri.

Tá Katja kemur fram at kassanum og vil gjalda, hyggur gentan við kassan ørkymlað at henni.

- Men han har betalt, sigur hon og peikar á Jógvan.

- Nej, det sku’ du da ikke! sigur Katja.

- Jo, nu er det gjort. Så der er ikke noget at gøre.

- Jamen altså, det kan jeg jo ikke tage imod… du må give kjolen til en anden, sigur hon og roynir at geva honum kjólan. Men hann vil ikki taka ímóti.

- Katja, jeg har masser af penge, ved du jo, så det betyder ingenting. Det gør ingen forskel for mig. Så tag den nu bare.

- Ihh, altså… du er en værre én. Okay, Jegvan, så siger vi det. Men så skylder jeg dig jo penge eller noget…

- Nej, nej, nej, nej, nej… dét gør du ikke. Jeg vil gerne give dig kjolen i fødselsdagsgave, Du sagde, at du lige havde haft fødselsdag!

- Hmmm…. ja, det har jeg jo. Men så må jeg jo bare sige tusind tak.

Jógvan hyggur grundandi at henni og spyr:

- Nå, hva’ så? Hvad skal du lave i aften – det er jo lørdag… så går alle færinger i byen…

- Jeg har en aftale, skundar hon sær at siga.

- Okay?

- Ja, jeg skal i biografen med min grankusine. Og jeg skal faktisk skynde mig, så du må hygge dig… og tusind tak ska’ du ha’ – endnu en gang, ik?

Jógvan er so fjálturstungin, at tað kemur honum ikki til hugs at spyrja: Og hvat so aftaná? Hon er longu farin og smílist fitt langt har yviri til hansara og vinkar. Jógvan er forsyndaður inn á seg sjálvan, at hann blívur so fjáltraður av henni, men nú veit hann í øllum førum, hvar tað ber til at finna hana um kvøldið.

Um kvøldið er Jógvan saman við nøkrum bygdadreingjum frá harkaliðnum, 22 ára gamla Ívar, og 23 ára gamla Andrias – og so tí unga Ragnari, sum koyrir amerikanarabilin. Teir drekka. Jógvan drekkur sær dirvi til. Í kvøld má og skal tað vera. Katja fer jú avstað í morgin.

Teir bíða í bilinum uttanfyri biografin. Katja og “grankusinan” koma út úr biografinum og ganga eftir gongubreytini. Jógvan sær til sína frøi, at Katja er farin í kjólan, sum hann gav henni um dagin. Bilurin hjá Jógvani koyrir fram til teirra og fylgir teimum spakuliga. Jógvan rullar rútin niður:

- Nå, flot kjole, du har på, Katja…

- Ja, synes du ikke, svarar Katja.

- Hvad siger damerne til en lille biltur? roynir Jógvan seg.

Tær flenna bara.

- Hvat sigur sjafførurin um tað? sigur grankusinan Lydia.

- Eg eigi bilin, so eg bestemmi, hvør kemur við ella ikki, svarar Jógvan.

- Nå ja, det er jo din megaflotte bil, Jegvan, sigur Katja.

- Ja, nemlig! Men hvad siger du så? spyr Jógvan.

- Hmmm…  jeg har ikke tænkt mig at være med til så meget i aften. Jeg skal være frisk til i morgen, for jeg skal jo flyve til København.

Men Jógvan hevur kenning og vil ikki lata seg kýsa. Hann er errin av bilinum og eggjaður av, at Katja rósar bilinum.

- Jamen, netop derfor… Du kan ikke bare tage hjem nu. Du må udnytte tiden, du har tilbage på Færøerne… det er ikke hver dag, man kan køre i sådan en bil… og så her i Tórshavn….

Hann leggur høvdið á skrá og hyggur við biðandi hundaeygum at henni, so hon má flenna.

- Okay… jeg skylder dig også lidt… venlighed for den kjole…

Teir hyggja allir biðjandi uppá hana í bilinum. Katja himlar við eygunum og ristir við høvdinum.

- Men ikke ret længe, sigur Katja og setur seg inn í bilin á baksetrið saman við Jógvani. “Grankusinan”, sum eitur Lydia, fer og setur seg á baksetrið hinumeðin frá. Jógvan bjóðar teimum snaps. Katja eygleiðir, hvussu snapsurin gongur runt. Katja flennir, tá hon fær bjóðað snapsaglasið:

- Mener du det…. Skal jeg virkelig….?

- Ja, selvfølgelig. Det er lørdag aften, sigur Jógvan bragdligur.

- Okayy… Ja, når man er blandt indfødte, så må man skik følge eller land fly. Er det ikke sådan, man siger?

Hon tømir glasið í botn, og roðin breiðir seg um andlitið á henni.

Ragnar situr saman við Andriasi framman. Hini fýra sita aftan. Ívar fer beint í holt við at amast uppií Lydiu, “grankusinuni”. Tað sær út til at eydnast hjá honum. Skjótt sita tey og mussast. Katja prátar so nógv, at tað gongur ikki líka væl hjá Jógvani. Hann bjóðar henni meira snaps, og hon drekkur eins og hini fyri at vera við, meðan hon pjátrar.

Tá tey hava koyrt eitt sindur aftur fram, bjóðar Andrias, sum er sera fullur, teimum heim í sína kjallaraíbúð, og tey koyra heim til hansara. Katja er, beint ímóti síni ætlan, við at fáa góða kenning, og er nú eitt sindur lættari at fáast við. Tey spæla harðan tónleik. Katja gerst alt kátari og kenningin er vorðin í so góð. Hon tosar allatíðina:

- Åh, nej, det er forfærdeligt, at jeg er blevet så fuld. Jeg skal rejse i morgen, for fanden, sigur Katja fleiri ferðir og flennir.

Hon hevur tað ov stuttligt til at vilja fara. Andrias biðjur hana um ein dans, og tey bæði fara upp at dansa. Eingin leggur merki til, at Lydia og Ívar eru langt síðani farin inn í eitt kamar. Katja dansar og smýkir sær sum ein ketta, og Jógvan er heilt burtur í henni. Hann verður sjalu inn á Andrias, so hann reisir seg upp og fer inn í millum teirra og yvirtekur dansin. Skjótt dansa tey tætt saman og Katja fnisar og gnisar. Andrias blakar seg í ein stól og er skjótt sovnaður. Knappliga sigur Katja, at hon orkar ikki meira.

- Jeg er helt rundt på gulvet. jeg er nødt til at lægge mig ned, ellers bliver jeg dårlig, sigur hon og leggur seg á sofuna at blunda.

Nú eru tað bara Jógvan og Ragnar eftir, sum eru vaknir. Ragnar fer á vesið. Jógvan hyggur at Katju. Nærkast henni og mussar hana blídliga á pannuna. Eggjaður av, at hon onga mótstøðu ger, mussar hann hana á nøsina og so á munnin. Knappliga letur Katja eyguni upp og hyggur beint uppá hann, tortrúgvin. Jógvan hevur seg afturá sum ein flongdur hundur. Eina løtu er støðan pínlig. Men so kemur Ragnar innaftur. Katja letur sum einki.

Men týðiligt er, at nú er hon meira ansin. Jógvan roynir aftur við sínum klombrutu royndum at dára hana, men Katja er óstøðug og hál sum ein állur.

- Nej, ved du hvad. Nu er jeg altså NØDT til at gå. Kan jeg blive kørt hjem, eller skal jeg ringe efter en taxa?

Ragnar, sum er edrúur sigur:

- Jeg har ikke drukket, så jeg kan sagtens køre.

Tey fara út til amerikanarabilin og Katja setur seg avgjørd  á setrið framman við síðuna av Ragnari, sjafførinum. Jógvan má seta seg einsamallan aftanfyri.

Tá tey steðga uttanfyri hjá Katju, roynir Jógvan at gera eina síðstu vónleysu roynd at vinna hennara tokka.

- Skal jeg køre dig på flogvadlen i morgen tidlig?

- Undskyld, hvad…?

- Jeg mener, til Vágar, hvor flypladsen er.

- Nej, tak, jeg har bestilt en taxa…. så det skal du ikke, nej.

- Ved du hvad, Katja? Ved du, at jeg tager til Bahamas på ferie her i vinter.

- Jamen, det var da godt for dig, Jegvan…

- Kunne du ikke godt tænke dig at komme med? Altså, jeg betaler…. Penge har jeg nok af, ved det. Det kunne fandeme være hyggeligt, du… Tænk dig, Bahamas…! Hva? Os to?

Hon ristir við høvdinum og brýtur hann av.

- Nej tak, Jegvan. - Du har gjort min sidste aften på Færøerne til en uforglemmelig aften. Det har været KONGE fedt! Men der bliver nok ikke noget Bahamas til mig, Jegvan.

Hon leitar í taskuni hjá sær og gevur honum sítt visitkort.

- Hvis du kommer til København en dag, ik? Så ved du, hvor du kan finde mig, ik’?

Jógvan er glaður. Hann tekur innbjóðingina bókstaviliga og fatar ikki, at hon bara vil sleppa sær av við hann á lættasta hátt. Hon fer úr bilinum, og hann eygleiðir hennara eiggiliga kropp, har hon fer gangandi í kjólanum, hann keypti henni, og hvørvur inn í húsini hjá abbasystrini. Ragnar floytar, og Jógvan vendir sær á og hyggur misnøgdur at honum.

- Koyr nú bara heim, okay….

Dagin eftir stendur Jógvan og hyggur so hugtungur upp í luftina, tá hann hoyrir flogfarið flúgva avstað við Katju við kós móti Danmark. Og frá tí løtu er alt galið í Føroyum. Jógvan tímir einki meira. Alt er keðiligt og nakað lort. Tá hann ikki er til arbeiðis, situr hann bara inni í sínari lítlu íbúð og kínir kettuni Bellu, so leingi hon tímir og ikki klórar, og spælir tær mest syrgiligu kontripláturnar, hann eigur.

Ein fríggjadag fyrrapart fer mamma Jógvan, Marin inn í SMS. Hon fer í kioskina við Miklagarð at keypa soninum nakrar pakkar av Cecil. Tá hon skal gjalda við diskin, lokkar ungi maðurin við kassan hana til at keypa sær ein skava&vinn lutaseðil. Hon skilir ikki rættiliga, hvat tað gongur út uppá, men hon er fólkalig og av kurteisi keypur hon lutaseðilin í tí trúgv, at tað er ein vanligur lutaseðil, og at hon nú hevur gjørt eina góða gerð og stuðlað onkrum lokalum ítróttarfelag ella skótarørslu. Tá hon kemur heim, leggur hon tann óskravaða lutaseðilin á spísiborðið í køkinum og fer í holt við at gera døgurða.

Jógvan kemur sum vant heim at eta døgurða í døgðurðatímanum. Hann líkist einum toruskýggi. Hann sær lutaseðilin og spyr mammu sína:

- Hví hundan keypir tú sovorðið forbannað tvætl. Tað plagar tú ikki. Harraguð, sigur hann og vendir tað hvíta út av eygunum.

- Jamen, góði. Ungi maðurin í kioskini var so fittur, at eg keypti tað bara, sigur mamman.

- Idiot… Spill av pengum, fýsir Jógvan.

Tá tey hava etið og Jógvan situr og drekkur kaffi, fer hann so burturhugaður undir at skava skava&vinn lutaseðilin, meðan mamman vaskar upp. Fyrst sær hann talið 500.000 kr., so sær hann talið 500.000 kr. aftur. Nú vaknar hann eitt sindur við. Pápin, sum situr og lesur eitt vikublað ansar ongum. Tá Jógvan fer undir at skava tað síðsta burtur, sær hann fyrst ett fimmtal og so tvey nullir, eitt punktum og… hann skavar skjótt allan tegin og vil ikki trúgva sínum egnu eygum, tá trý nullir aftrat koma undan. Hann blundar og hyggur einaferð aftrat. Jú, mín sann, har stendur 500.000 kr. fyri triðju ferð! Hann rættir lutaseðilin yvir móti mammuni, sum stendur við rygginum móti honum.

- M-m-m-men mamma, tú hevur jú vu….

So brýtur hann seg sjálvan av. Steðgar í rørsluni og hugsar seg um.

- Hvat sigur tú, góði? spyr mamman.

- Nei, einki, sigur Jógvan skjótt og skundar sær at stinga lutaseðilin í lumman. Hann rennir oman í sína egnu íbúð og setir seg at gløða at lutaseðlinum, meðan smílið breiðir seg alt meira um andlitið. Knappliga loypir hann úr stólinum og rópar:

- Yessss!

Hann setur eina gamla singleplátu á við Chubby Checker “Let’s twist again”, skrúvar for frá og dansar sum svakur runt í lítlu stovuni.

Enn er eitt sindur eftir av av døgurðatimanum. Jógvan tekur eina skjáttu við sær og fer beint í kioskina í SMS at fáa eitt prógv fyri virðislønina, ringir til Dansk Tipstjeneste, upplýsir kontunummarið og verður vístur til sín banka. Hann fer beint í bankan, vísir teimum prógvið og tekur allar pengarnar út – 500 túsundkrónuseðlar – sum hann koyrir í skjáttuna. Bankadaman við diskin undrast og spyr, um hann er vísur í, at hann skal hava so nógv út í kontantum. Jú, Jógvan er púra vísur.

- Tað eru mínir pengar, sigur hann uppátikið smáfirtin.

Jógvan er  ov seinur til arbeiðis. Tað er hann annars ongantíð, so starvsfelagarnir hyggja undrandi at honum, tá hann avgjørdur fer skundandi beint upp til skrivstovuna hjá stjóranum við einum stórum smíli. Jógvan, sum annars er sera undirbrotligur fyri stjóranum, er knappliga so braneggjaður, at stjórin er heilt paff av honum.

- Eg eigi feriu til góðar, og eg vil fegin taka feriuna nú.

- Nú? Beint nú, sigur stjórin eitt sindur ovfarin.

- Ja, eg eri noyddur at fáa frí benanveig, tí eg skal til Danmarkar longu í morgin fríggjadag í sera týdningarmiklum privatum ørindum.

- Men hvat skalt tú?

- Nei, tað kann eg ikki upplýsa um, sigur Jógvan avgjørdur. Stjórin er tikin á bóli og gevur honum sítt samtykki.

- Jamen, Jógvan, so siga vit tað.

Jógvan rennir oman trappurnar og burtur frá skipasmiðjuni. Stjórin eygleiðir hann frá vindeyganum. Hann klórar sær í nakkanum og ivast í, um hann leyp framav og var ov eftirgivin.

Jógvan skundar sær beint til fyrstu ferðastovuna at keypa sær ein flogferðaseðil og fer so heim at pakka sær eina tasku. Hann syngur og dansar alla tíðina. Mamman spyr so stúrin, um hann veruliga hevur ráð til at fara og ferðast. Hann rópar eftir henni.

- Blanda teg uttanum, mamma! Eg eri ein vaksin maður. Eg geri sjálvur av, hvar og nær eg fari at ferðast. Tað rakar ikki teg!

Jógvan hevur bara einaferð fyrr verið uttanlands – tvs. í Danmark – men bara vð Norrønu. Hann hevur ongantíð flogið fyrr, so hann er fullur í nervum á veg umborð í flogfarið. Hann blundar allatíðina, tá flogfarið fer á flog.

Jógvan keypir sær ov mikið av spruttið og drekkur seg skít rættiliga skjótt. Hann gerst skjótt kátur og fjákutur og byrjar at føla uppá rumpurnar hjá flogternunum og ger sær fyri skommum. Tær hyggja varnar at honum, skuldi hann farið heilt um mark.

Jógvan fer í part við síðumannain, ein annar fullur føroyingur – tann lítli bleiki Hjalmar úr Klaksvík, sum er 23 og brúkar brillur.

- Eg fari til Danmarkar – at lesa til verkfrøðing, sigur Hjalmar.

- Okay… ja, og eg fari til Danmarkar at vitja donsku damuna hjá mær, Katju. Hon er Ædéari. Tað er sovorðið fínt nakað við reklamu og soleiðis.

Víð stórum orðum greiðir hann Hjalmari frá tí lekru Katju, hvussu gott hon sær út, og hvat hann hevur hugsað sær at gjørt við hana, tá hann fer at møta henni. Jógvan vísir Hjalmari hennara smarta visittkort. Tann ungi Hjalmar hyggur hugtikin at Jógvani. Jógvan sigur:

- Eg kundi hugsað mær at gjørt damuna ordiliga bilsna og bjóða henni á fínt hotell í morgn. Hvat sigur tú til at búgva á fínum hotellið í nátt? Tú ert vælkomin! Eg betali!

- Meinar tú tað, sigur Hjalmar. – Ætlanin hjá mær var at flúgva víðari til Århus, men eg havi møguleikan fyri at útseta mína innanríkis flogferð við upp til 24 tímar… soeh… jú, tað kunnu vit gott siga.

Hjalmar velur at fylgja Jógvani fyri at vita, hvat hendir. Hann er næstan líka so óvitandi sum Jógvan um alt í Danmark.

Eftir at teir eina góða løtu hava roynt at finna runt í floghavnini, finna kuffertini og finna eitt stað at herberga kuffertunum hjá Hjalmari til í morgin, koma Jógvan og hansara nývunnið lagsbróður endiliga út úr floghavnini. Teir síggja út, sum teir eru dotnir av mánanum. Ein taxabilur koyrir yvir og steðgar frammanfyri teimum, og sjafførurin báknar til teirra um at koma inn í bilin.

- Kan du køre til det flotteste hotel i hele København? sigur Jógvan á ordiliga gøtudonskum og setur seg inn í bilin, framman.

- Men først skal vi lige forbi en fin forretning med dametøj. Det fineste i København, leggur Jógvan aftrat og veittrar við einum bunti av túsundkrónuseðlum frammanfyri nøsini á sjafførinum.

Taxasjafførurin, sum beinavegin skilir, at teir báðir føroyingarnir ikki eru staðkendir, koyrir ein langan umveg. Jógvan staðfestir bara:

- Ja, København er en meget stor by, hva? Det er sgu flot, at du kan finde rundt i sådan en storby, chaffør.

Teir steðga við handilin hjá Madam Dunk beint við Strøgið. Jógvan keypir tveir av teimum dýrastu kjólunum í handlinum. Hareftir koyrir taxabilurin teir til Hotel d’Angleterre á Kongens Nytorv. Jógvan rindar taxabilin við gleði, og leggur eina rúgvu av drykkjupengum aftrat.

Tá taxasjafførurin hevur latið hurðarnar upp fyri Jógvani og Hjalmari, og teir eru á veg inn á hotellið, fer hann beint yvir til ein annan taxabil, sum stendur beint frammanfyri, fyri at tosa við hin sjafførin, ein starvsfelaga, sum hann kennir. Hann flennir at teimum báðum føroyingunum og sigur:

- Hvis du er ude efter nemme ofre, så check de to ud dér, du. Hold kæft, nogle idioter. Men gavmilde var de!

Og so vísir hann starvsfelaganum teir nógvu pengarnar, hann júst hevur fingið. Eyguni á hinum gerast stór.

Tann uniformklæddi durðavørðurin er líka við at burturvísa teir báðar fullu føroyingarnar og biðja teir stillisliga um at fara avstað, men tá hann sær stóra pengabuntið í hondini á Jógvani, hjálpir hann teimum skjótt við at bera kuffertini inn í forhøllna við einum professionellum, heldur stívum smíli. Jógvan presenterar seg sjálvan og lagsbróður sín við diskin - uttan at tað eydnast honum at vera álvarsligur.

- Ja, vi er forretningfolk, som er kommet til Danmark for at samrådes.

Hjalmar gnisar sum ein skúlagenta, meðan Jógvan bíleggur eina suitu.

Teir koma upp til suituna, og so skjótt sum piccoloin hevur fingið ríkiligt av drykkjupengum og hevur latið hurðuna aftur eftir seg, fara teir báðir at flenna púra ótálmað, sum kenna teir ikki afturhald, leypa upp í væl fjarandi sengurnar og hoppa og skroppa sum svakir. Teir hava tað avbera stuttligt og Jógvan ringir til resepsjónina:

- Jeg vil gerne bestille fire flasker champagne – den fineste, som hotellet har… Og…. så skal vi også have rejecocktalis… og en masse mad, bare et eller andet mad.

Onkur spyr okkurt í hinum endanum av telefonrørinum.

- Kokken kan bare selv finde på, sigur Jógvan, leggur rørið á og flennur hjartaliga.

Sjampanjan og tann serstakliga vakurt og væl borðreiddi maturin verður borin upp til teirra í suituni. Teir eta grammliga og spræna sjampanju á hvønnannan. Jógvan sigur alla tíðina:

- Er tað ikki deiligt í Danmark! Í Danmark hava tey stíl! Tað er nakað heilt annað enn lorta Føroyar!

Jógvan og Hjalmar semjast um, at hetta er ikki nakað verandi stað.

- Vit mugu í býin at ballast og síggja konufólk.

- Eg havi hoyrt um ein náttklubba í Kjøbinhav, sum eitur Waterloo, har konufólk strippa, sigur Hjalmar, og Jógvan er ikki seinur at svara.

- Har fara vit!

Teir fara oman í forhøllina og út á gøtuna, har taxabilarnir standa í rað og bíða, og taka so tann fremsta fyri at koyra til náttklubban Waterloo.

Teir føra teir seg rættiliga fram í taxabilinum og í náttklubbanum. Jógvan gevur Hjalmari eitt stórt pengabunti, og teir nærmast kappast um, hvør kann stinga flest pengaseðlar í trussurnar hjá stripparunum. Genturnar flokkast sjálvandi um teir og teir kenna seg báðir sum rættiligir verðinsmenn. Teir fáa gott eyga á tvær ansaliga vakrar gentur, Lailu og Lulu, sum bjóða seg til. Jógvan bjóðar fleiri umgangir av dýrum blandaðum drekkivørum. Hann reypar:

- Ja, vi to… vi bor på det fine hotel d’Angleterre.

Tá genturnar skjóta upp, um tey ikki skulu fara heim til teirra, eru teir ikki seinir at játta. Hjalmar spyr tó varliga Jógvan:

- Jamen, hvat við henni sjálvari…. dámuni hjá tær?

Jógvan svarar so nonsjalantur og braneggjaður:

- Tað, sum Katja ikki sær, fær Katja ikki ilt av.

Teir taka ein taxabil heim aftur til hotellið. Durðavørðurin sær ikki blíður út, tá hann sær teir báðar fullu føroyingarnar koma malandi har við tveimum hálvnaknum og eggjandi ílætnum, væl smurdum dámum. Tað er ikki ilt at gita, hvat tær báðar takast við. Men so skjótt, Jógvan stingur nakrar pengaseðlar í hondina á durðavørðinum, velur hann ikki at látast um vón.

Tey bæði pørini taka liftuna upp til suituna og lata seg úr og gera seg klár beinanvegin til at seta seg í stóra gosbaðið í baðirúminum – øll fýra. Jógvan bíleggur aftur meira sjampanju og onkran leskiligan náttarbita, sum tey blaka gramm í seg. Og so fara tey í bað, har tey stuttleika sær við at skrubba hvørjum øðrum.

Genturnar hjúkla um mennirnar og eggja teimum til við teirra væl formaðu, vátu og glinsandi kroppum. Og teir njóta sjónina í stórum. Tá tey eru komin úr baðnum fáa teir hvør sín umgang av vøddamýking á hvør sínari song. Køna handaviðgerðin kenst so óendaliga væl og maklig, og teir eru so líðandi vorðnir so mettir, móðir og linir, at teir sovna so søtan, áðrenn teir nakrantíð eru komnir so langt sum til at fara í song við gentunum, sum hugurin annars var til.

Morgunin eftir vaknar Jógvan fyrst og sær, at genturnar eru horvnar. Jógvan hevur ringar timburmenn og fer beint í køliskápið, men tað er tómt. Har er einki drekkandi annað enn vatn úr krananum í baðirúminum. Jógvan vil hava ein javnara og ringir til resepsjónina og bíleggur fýra øl.

Ein tænari kemur við ølunum og bíðar eftir drykkjupengum. Jógvan stingur hondina niður í taskuna við síðuna av seingini og fær ein skelk, tá hann varnast, at pengarnir eru burtur. Hann leypir úr seingini. letur taskuna ordiliga upp og sær, at hon er tóm. Hann leitar ørkymlaður runt í suituni, men til fánýtis. Innast inni veit hann væl av, at alt er stolið, men vónar, at Hjalmar kanska hevur spælt honum eitt puss. Hann ristir í Hjalmar og teskar:

- Hjalmar, hvar hevur tú goymt pengarnar….?

Tænarin gerst alt meira ótolin. Hjalmar raknar við og rættir seg eftir jakkanum hjá sær. Hann leitar í jakkanum, og bjargar spentu støðuni, tá hann finnur pengar í einum loyniligum innara lumma í jakkanum hjá sær, sum gleðisgenturnar ikki hava funnið. Hann gevur tænaranum ein hálvtrýsskrónuseðil. Tænarin nikkar og bakkar út gjøgnum hurðina.

- For heitasta hulasta…. sigur Jógvan, tá tænarin er farin. – Tær eru stungnar av við øllum… ØLLUM hjá mær!

Hjalmar er ovfarin. Luftin er fullkomiliga farin úr Jógvani. Hann er sum sløktur.

- Nú kann eg ikki gjalda fyri hotellið, sigur hann stillisliga.

Teir sita eina løtu og glana, men so sigur Hjalmar:

- Vit mugu rýma…  skjótast gjørligt!

- Men vit kunnu ikki ganga gjøgnum forhøllina við stóra kuffertinum hjá mær… uttan at betala! sigur Jógvan og sær bara enn meira uppgevandi út.

- Nei, men tað er kanska ein baktrappa.

Teir fara fyrst út á gongina at hyggja, um tað finst ein annar vegur út enn við lyftuni. Jú, har eru einar baktrappur.

- Hjalmar, kanst tú fara at vita, hvagar trappurnar føra? Eg kann standa her uppi í gongini og halda vakt.

Hjalmar fer oman gjøgnum trappurnar, meðan Jógvan bíðar. Eina løtu aftaná kemur Hjalmar upp aftur.

- Trappurnar føra út í ein bakgarð. Í bakgarðinum er eitt hegn inn til ein annan bakgarð, sum hoyrir til eitt annað hús – og har tykist vera eitt portur út á gøtuna. Hegnið er bara nakað høgt… eg veit ikki, um vit sleppa upp um….

Teir hugsa seg um eina løtu.

- Eg havi eitt hugskot, sigur Hjalmar. – Vit kunnu gott blaka kuffertini uppum hegnið, og so fara eftir teimum seinni hinumegin frá. Og så sjálvir fara út gjøgnum høvuðsdyrnar… sum um vit bara skulu eini lítil ørindi….

- Okay, so gera vit tað – so fara vit tann vegin.

Teir fara niður gjøgnum baktrappurnar við stóra kuffertinum og posunum hjá Jógvani og út í bakgarðin, har teir blaka kuffertið og posarnar upp um hegnið til garðin við síðuna av, alla tíðina ræðsluslignir fyri at vera uppdagaðir.

So fara teir upp aftur til hæddina, har sum suita teirra er, og taka lyftuna niður, ganga spakuliga gjøgnum forhøllina. Teir royna at lata sum luft, men tað gongur ikki heilt væl. Duravørðurin fylgir teimum við eygunum at vita, um tað er okkurt, hann kann trýsta teir eftir meira pengum fyri. Ræðsluslignir um, at onkur av starvsfólkunum skal venda sær til teirra, ganga teir so hoknir framyvir sum tveir skeldaðir hundar.

Men starvsfólkini hava úr at gera og hava ongan illgruna til nakað. Lætnaðir um hjarta skunda teir sær um hornið og finna portrið inn til garðin, har sum kuffertini liggja. Tíbetur er portrið opið, so teir sleppa inn í garðin. Teir finna kuffertið og posarnar, og ganga so yvir til Gothersgade við teimum, har teir seta seg inn á kaféina Café au Lait.

Jógvan er sera fámæltur. Hann situr bara og starir fram fyri seg. Hjalmar roynir at ugga hann.

- Tú finnur uppá okkurt. Hvat við hasari Katju, tú veit. Kanst tú ikki bara fara heim til hana?

Jógvan ristir við høvdinum, og Hjalmar reisir seg upp.

- Eg má heldur fara… eg skal jú náa flogfarið til Århus.

- Ja, okay…

- Eg havi enn eitt sindur eftir av pengunum, sum gleðisgenturnar ikki fóru avstað við. Tú kanst fáa burturav, so tú ikki hevur heilt einki…

Hann leggur eitt sindur á borðið til Jógvan. Tá Hjalmar er farin, situr Jógvan eftir og sær út sum heimsins einsamallasta menniskja við høvdinum langt niðri millum akslarnar og við kuffertinum hjá sær og posunum við teimum báðum kjólunum, sum hann keypti dagin fyri.

Hann stingur hondina niður í lumman og fiskar lítla smarta visittkortið hjá Katju upp úr lummanum. Spælir eitt sindur við tað og granskar tað gjølliga. Rosenborggade stendur á. Hann spyr ein tænara, sum turkar borð.

- Dueh… hvor er Rosenborggade?

- Rosenborggade? Ja, det er jo lige her oppe… du går bare hele vejen forbi Kongens Have op mod Nørreport, så er det sidste gade til venstre før Nørreport.

Jógvan reisir seg knappliga so avgjørdur upp, fer út og gongur so heim til Katju við kufferti og kjólaposum.

Hann finnur Rosenborggade og uppgongdina. Hurðin stendur víðopin, so hann fer inn í uppgongdina og gongur ómetaliga spakuliga upp gjøgnum trappurnar. Hann stendur leingi uttanfyri hurðina hjá Katju, tekur seg saman og setir fingurin á duraklokkuna. Hann hoyrir, at tað verður spældur techno-tónleikur inni í íbúðini og at onkur kemur fyri at lata hurðina upp. Tað er Katja í eini kongabláari kinesiskari silkikápu. Hon hyggur vantrúgvin at honum. Hann smílist foyur og illa heitin til hennara.

- Dig! sigur hon og ljóðar als ikki glað.  - Guuud, hvad var det nu du hed, det har jeg glemt!

Ein djúp mannfólkarødd rópar onkustaðni inni í íbúðini.

- Hvem er det?

Katja rópar aftur:

- Det er bare én, jeg mødte på Færøerne.

Við Jógvan sigur hon næstan teskandi.

- Du æh, hvad det nu er du hedder, du må altså meget undskylde, men det er altså ikke så godt lige nu, vel? Du må hellere gå, ikke? Jeg er virkelig ked af det, men du kan godt se…, ikke?

Og so letur hon hurðina aftur beint fyri nøsini á Jógvani.

Jógvan skilir ikki, hvat hendir. Heldur eina løtu, at hon fer at koma aftur. Tá ein løta er farin, ringir hann aftur á hurðina. Ein løta aftrat gongur, og so verður hurðin latin upp. Katrin stingur nøsina út og sigur:

- For helvede, kan du ikke få det ind i dit tykke hoved, at jeg er ikke interesseret i at…

Jógvan rættir posarnar fram ímóti henni. Hon lyftir hondina, sum fyri at verja seg, so posarnir detta niður á gáttina. Tann eini kjólin glíður úr posanum og út á gólvið. Katja sær, hvussu fínur kjólin er. Eitt lítið bil steðgar hon á, tekur kjólan upp og strýkur tí mjúka floyalinum, men so hálsar hon um líka so knappliga og blakar kjólan frá sær niður aftur á gólvið.

- Nej, du kan ikke købe mig en gang til, altså! Hvad fanden regner du mig for! Hold dog op, rópar hon, fer inn og ripar hurðina aftur.

Jógvan ringir aftur á ringiklokkuna. Hesa ferð er tað tann næstan tveir metrar høgi og sera vøddamikli Per, sum letur hurðina upp. Per stígur út gjøgnum hurðina út í uppgongdina, so hann kemur til at standa sera tætt upp at Jógvan, sum má boyggja nakkan langt afturav fyri at kunna hyggja inn í eyguni á Peri.

- Sig mig, forstår du ikke dansk? sigur Per. – Hørte du ikke, hvad damen sagde?

Jógvan stendur bara púra stívur.

- Eller skal jeg hjælpe dig til at forstå det? sigur Per og tekur í herðatoppin á Jógvani, sum letur seg sleipa oman gjøgnum trappurnar. Hálvan vegin niðri í trappunum blakar Per Jógvan sum ein eplasekk tað síðsta petti. Aftaná koma kjólarnir, og so fer Per inn aftur í íbúðina við føstum fetum og ripar hurðina aftur.

Jógvan hevur verið fyri einum av sínum lívs ósigrum. Hann vil bara sleppa heim. Tíbetur hevur hann sín opna flogferðaseðil. Hann tekur kjólarnar undir armin og leigar sær ein bil út í Kastrup Lufthavn fyri sínar allarsíðstu pengar. Hann nær út har akkurát áðrenn síðsta flogfarið skal fara til Føroya og er heppin, at har eru tøk setur umborð

Tá hann lendir í Føroyum stendur politiið á flogvøllinum fyri at taka ímóti honum. Jógvan verður handtikin, ákærdur fyri at vera rýmdur frá einari rokning uppá meira enn 28.000 kr, og fær harumframt eina bót uppá somu upphædd omaná.

Jógvan verður varðhaldsfongslaður í Mjørkadali. Hann fær at vita, at av tí at hann ikki hevur pengarnar, má hann í rættin í at fáa dóm. Tað kann enda við fongsulsrevsing. Hann ringir til mammuna, sum er um at svíma av kvøkkinum um, at sonurin er varðhaldsfongslaður. Jógvan kærir sína neyð, men foreldrini hava ikki so nógvar pengar og fáa ikki hjálpt.

- Jógvan, góði. Eg veit kanska onkran, sum kann hjálpa, sigur mamman.

Mamman kemur niðan í Mjørkadal við gamla vininum hjá Jógvani, Sofusi Petersen, sum er advokatur. Sofus lovar at verja Jógvan. Hann skal gera tað ókeypis, sigur hann. Jógvan er serstakliga foyur og fær seg næstan ikki til at hyggja at Sofusi, enn minni til at tosa við sín gamla vin.

Í rættinum fær Jógvan valið at gjalda pengarnar ella fara inn at sita. Hann velur – eftir ráðunum frá Sofusi og við sera ringum tannabiti at seta sín elskaða amerikanarabil til sølu. Tað skal ganga skjótt, um hann skal náa gjaldsfreistina. Ragnar, sum leingi hevur ligið uppá lúr at fáa fatur á bilinum hjá Jógvani, keypir glaður bilin við hjálp frá pápa sínum, sum er skipari og tjenar nógvar pengar. Jógvan rindar tað hann skyldar Hotel D’Angleterre, umframt bótina og sleppur sostatt undan at skula inn at sita. Men hann nevnir ikki eitt einasta orð um tær 500.000 kr., sum hann snýtti mammuna fyri. Tað veit eingin av, at hann gjørdi, so tað dylir hann sum mansmorð.

Tá Jógvan kemur heim, kemur Dora at vitja hann um kvøldið. Hon fortelur, at hon er vorðin umvend. Jógvan hyggur bara dølskur at henni. Tað er, sum um einki rínir við.

- Eg havi sæð ljósið, Jógvan, sigur hon. Eg havi lagt lív mítt í Harrans hendur.

Dora uggar tann sera hugtunga Jógvan og sigur honum, hvussu høgt hon elskar hann, og hvussu høgt Jesus elskar hann.

- Jesus doyði á krossinum fyri teg, sigur Dora. – Tú kanst eisini blíva frelstur, góði. Kom við mær á møti. Tú angrar tað ikki. Eg lovi tað. Tú kanst bera vitnisburð og fáa syndanna fyrigeving. Veitst tú ikki av, at Jesus tók tínar syndir á seg og reinsaði teg við sínum blóði, tá hann doyði á krossinum, Jógvan? Jesus hevur givið tær møguleikan fyri frelsu, veist tú av tí? Tað einasta tú skalt gera, er at lata hjarta upp fyri honum og bekenna tínar syndir. Gev Jesusi títt hjarta, góði. So verður tú frelstur frá øllum illum.

Jógvan hyggur at Doru. Tað er, sum um hann raknar spakuliga við og sær hana fyrstu ferð. Rukkurnar hvørva í pannuni. Og hann fær eitt friðsælt yvirbrá í andlitið. Ein vón tendrast í eygum hansara.

Nakrar vikur ganga. Tað er útimøti í miðbýnum í Havn. Tað er dýrdarlogn og tað regnar. Regndroparnir detta lodrætt niðureftir. Undir einum regnskjóli standa foreldrini hjá Jógvani arm í arm og lurta, meðan tey hyggja at teimum syngjandi luttakarunum á møtinum. Dora stendur har og syngur, og Jógvan stendur við síðuna av henni og murrar við. Tey standa saman hond í hond og hyggja so eym og alskin at hvørjum ørðum. Jógvan sendir foreldrunum eitt vinsælt eygnakast. Foreldrini nikka afturímóti so eydnusom.

Knappliga kemur ein stórur amerikanarabilur framvið við eini rúgvu av ungum hangandi út gjøgnum vindeyguni. Tað er gamli bilurin hjá Jógvani. Ragnar situr í leðurjakka og sloktum hárið við rattið og líkist eini mini-útgávu av Jógvani. Harði tónleikurin streymar úr stereoanlegginum í bilinum. Tey ungu í bilinum rópa og geyla eftir teimum, sum eru á møti  - nakrir smáir bólkar av fólki, sum tyrpast saman her og har, meðan tey skultra seg í regninum við sínum regnskjólum. Bilurin koyrir beint í ein stóran hyl, so móruvatn spruttar á fleiri av møtiluttakarunum. Men eingin letst um vón. Jógvan smílist so mildur og umberandi at teimum og traðkar fram ímóti mikrofonini.

- Einaferð var eg júst sum tey, tey ungu, sum koyra her framvið okkum og spotta okkum. Eina ferð var sinnið mítt fult av myrkri…

Jógvan heldur eina brennandi inniliga røðu, har hann við eldhuga greiðir frá øllum sínum ræðuligu syndum. Hann reksar tær upp eina fyri eina, har hann ger sær ómak við at lýsa allar teir ónærisligu smálutirnar, sum Jesus hevur frelst hann frá. Fólkini ógvast við og hyggja at honum við stórum eygum, og Jógvan veksur líkasum í vavi, hvørja ferð tey nikka í andakt, tá hann nevnir Jesusar navnið, og hvussu Jesus hevur bjargað honum frá øllum hesum ónærisligheitunum og ræðuliga ólevnað. Jógvan hevur funnið ta fullkomnu áhoyrarafjøldina, og kennir seg ongantíð so heima sum nú á Vaglinum við Doru við sína lið og tí lítlu mannamúgvuni við Gamla Bókhandill, sum heldur møti við Jógvani fremst.

Heima í rabarbukvarterinum í lítla gula húsinum av betongi við reyðum vindeygum og ljósagrønum blikktaki situr sigoynaraomman Jovina við svørtu Bellu liggjandi á akslunum og hyggur út gjøgnum opna loftsvindeygað hjá sær og roykir cigar. Hon hoyrir gjellini frá hátalarunum á møtinum á Vaglinum, sum runga gjøgnum hálvan miðbýin. Jovina blæsir roykin út gjøgnum opna vindeygað og situr og ristir forhánisliga við høvdinum.

- Frelstur… hahhh! My ass….! mølmar hon fyri seg sjálva og letur vindeygað aftur.

Tað heldur uppat at regna og náttarlyktirnar skyggja í skínandi gøtunum í heimsins nalva, sum liggur har sum ein lítil himmalska ljósur blettur í stóra myrka Atlantshavinum.

ENDI

 

Intentionen er, at filmen først og fremmest skal være et kærligt og medrivende portræt af et særligt miljø og de mennesker, der bor i det – med hovedvægt på hovedpersonens liv naturligvis. (Tænk lidt ‘Life is sweet’ og lidt ‘Trainspotting’ og lidt ‘Gummo’ og lidt Nicholas Cage i ‘Wild at heart’.) Filmen starter med en masse små lidt fragmentariske scener med hverdagssituationer, der beskriver personernes liv og karaktertræk. Samtidig bygges der en spænding op omkring hovedpersonen, som tydeligvis lever et umuligt liv, der nødvendigvis må føre til et eller andet brud. Belysningen af karaktererne og deres omgivelser er det væsentligste her. Jeg har i synopsen valgt at lægge stor vægt på at beskrive personernes karaktertræk og motivationer udover at beskrive konkrete scener. Derfor kommer dette til at fylde forholdsvis meget – naturligvis mere end det vil gøre i det færdige manuskript.

Comments

comments

Powered by Facebook Comments

Permanent link to this article: http://heinesen.info/wp/fo/blog/2015/10/22/syndanna-fyrigeving/